Υπάρχει αυτή η Πρωταπριλιά, υπάρχουν και οι άλλες

Υπάρχει αυτή η Πρωταπριλιά, υπάρχουν και οι άλλες. Ή, αλλιώς, με τα λόγια του Αλμπέρ Καμύ:

«Για μια ακόμη φορά, η ταπεινή διεκδίκηση ενός λαού που παρέμεινε για χρόνια βουβή και αναχαιτίστηκε μόλις θέλησε να εκδηλωθεί, ξεσπά τώρα σε εξέγερση. Για μια ακόμη φορά, της εξέγερσης είχε προηγηθεί η τυφλή καταπίεση. Για μια ακόμη φορά, οι αρχές Κατοχής που διατράνωναν ότι κυριαρχική τους φροντίδα ήταν η τάξη, αναγκάζονται να εγκαταστήσουν τα δικαστήριά τους και να κάνουν ακόμη μεγαλύτερη μια καταπίεση που δε θα φέρει άλλο αποτέλεσμα παρά τον πολλαπλασιασμό των εξεγέρσεων.

Η Αγγλία, ωστόσο, δεν αμφισβητεί ούτε τα δίκαια που διεκδικούν οι Κύπριοι ούτε το γεγονός οτι το 80% των κατοίκων της νήσου είναι Έλληνες ούτε ακόμη ότι ένα ελεύθερο δημοψήφισμα θα έδινε μια συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της ένωσης. Το μοναδικό της επιχείρημα, που το υποστήριξε άλλωστε πριν λίγο καιρό κι ένας Γάλλος συγγραφέας, είναι στρατηγικής σημασίας: ή Κύπρος είναι το προωθημένο αεροπλανοφόρο της βρετανικής και δυτικής δύναμης.

Δεν είναι λοιπόν πιο συνετό να γίνει δεκτή η λογική πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, που προσφέρεται να εγγυηθεί τις βάσεις, από τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί η Ένωση; Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και πιστές φιλίες, που αξίζουν περισσότερο από το χάλυβα και το τσιμέντο. Με την αξιοθαύμαστη αντίστασή της εναντίον των Γερμανών και Ιταλών επιδρομέων, αλλά και με την άρνησή της να υποταχθεί, η Ελλάδα αποκάλυψε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η φιλία της αξίζει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι φιλίες μερικών άλλων.

Δε θα κρύψω, από πλευράς μου, τα αισθήματα τρυφερότητας και αγάπης που μου γεννά ο ελληνικός λαός, που, όπως ο ίδιος διαπίστωσα, είναι μαζί με τον ισπανικό απ’ τους λαούς εκείνους που θα χρειαστεί στο μέλλον η βάρβαρη Ευρώπη για να δημιουργήσει ξανά έναν πολιτισμό».

Αλμπέρ Καμύ, «Το ελληνόπουλο», εφημερίδα L’ Express, 06/12/1955

Advertisements

Κοστάντζο Πρέβε (1943-2013)


«η κοινώς λεγόμενη «αριστερή» παράδοση δεν είναι πλέον χρήσιμο εργαλείο για να στηρίξει μια σοβαρή στάση κριτικής
και αντίστασης απέναντι στη σημερινή καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση»  Κοστάντζο Πρέβε, 2001.

Από τους ελάχιστους ευρωπαίους μαρξιστές φιλοσόφους που αντιλήφθηκε και επιτέθηκε στο ‘νέο πνεύμα’ του καπιταλισμού, που κατανόησε τα σφάλματα της ευρωπαίκής αριστεράς πάνω στο ‘εθνικό ζήτημα’, που αντιλήφθηκε την σημασία της ‘σύγκρουσης των ταυτοτήτων’ στο νέο πεδίο των κοινωνικών ανταγωνισμών που εξελίσσεται στην αυγή του 21ου αιώνα. Και από τους ελάχιστους διανοούμενους που υπήρξαν τόσο σεμνοί και ταπεινοί -ένας αληθινός ‘μάστορας της γνώσης’.

Η απώλειά του τεράστια, με το γεγονός της, συνειδητοποιούμε ότι κινδυνεύουμε να απομείνουμε δίχως μαχητικούς πνευματικούς ανθρώπους σ’ έναν κόσμο κόλαση -που βουλιάζει σε μια θάνασιμη παρακμή.

Διαβάστε:

Πρόλογος της ελληνικής έκδοσης του έργου του, Ασίγαστο Πάθος (εξαιρετικό κείμενο).

Συνέντευξη στον Ρούντι Ρινάλντι, Η χρεοκοπία της κεντροαριστεράς στην Ιταλία.

Σπύρος Κουτρούλης, Παρουσίαση του βιβλίου του Πρέβε, το εθνικό ζήτημα στον 21ο αιώνα.

‘O εφιάλτης σα σκιά επιστρέφει’. Κλάους Μπάρμπι, ναζί χασάπης της Λυόν και κυνηγός του Τσέ

Κλάους Μπάρμπι. Γνωστός με το παρατσούκλι Χασάπης της Λυόν. Μετά την κατάκτηση της Γαλλίας, διορίσθηκε αρχηγός της Γκεστάπο στην Λυόν, και εγκαταστάθηκε στο διαβόητο πλέον Ξενοδοχείο Τέρμινους, το οποίο μετέβαλε σε κέντρο ακραίου βασανισμού και δολοφονιών αγωνιστών της γαλλικής Αντίστασης. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές θεωρείται άμεσα υπεύθυνος για το φόνο 14.000 και βάλε πολιτών. Μέσω αυτών, αναδείχθηκε σε ‘μαέστρο’ της καταστολής των ανταρτών, γεγονός που δεν διέλαθε της προσοχής των ‘νικητών’. Γι’ αυτό και μετά το τέλος του πολέμου, ο Μπάρμπι δούλεψε διαδοχικά για τους Βρετανούς, ενώ το 1949 εντάχθηκε στο πρόγραμμα αντικατασκοπείας της CIA και πήρε τον δρόμο για την Λατινική Αμερική όπου διεύθυνε τις αντί-αντάρτικες επιχειρήσεις καθ όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1960.

ο Κλάους Μπάρμπι, με ψεύτικο όνομα, ως μέλος των βολιβιανών μυστικών υπηρεσιών

Εκεί, υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις, τις οποίες θα παρουσιάσει ο βρετανός σκηνοθέτης Κέβιν Μακντόναλντ, ότι πήρε ενεργό μέρος (στο πεδίο του επιχειρησιακού σχεδιασμού) στην καταδίωξη, τη σύλληψη και την δολοφονία του Τσέ, στη Βολιβία το 1967. Μαρτυρίες μάλιστα αναφέρουν, ότι η σύλληψη του Τσε βασίστηκε στην δική του αντι-αντάρτικη στρατηγική, την οποία βέβαια τελειοποίησε στην κατεχόμενη Γαλλία, την εποχή που ‘διέπρεπε’ ως Χασάπης της Λυόν.

Ο Τσέ νεκρός. Σατανική σύμπτωση: Η στολή και τα διακριτικά του αξιωματικού που ποζάρει πανηγυρικά θυμίζουν υπερβολικά αυτά των ναζί.

Ο Μπάρμπι θα παραμείνει στην Βολιβία, προστατευόμενος του στρατιωτικού πραξικοπήματος, μέχρι την πτώση του, το 1983. Εκεί θα διαπρέψει ως οργανωτής του μηχανισμού βασανιστηρίων της βολιβιανής δικτατορίας, ενώ θα οραματιστεί την εγκαθίδρυση ενός νέου Ράιχ των Άνδεων. Βέβαια, θα διατηρήσει τις επαφές και τις σχέσεις του με άλλους ναζί οι οποίοι κατακλύζουν την Λατινική Αμερική μετά το 1950 και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που πραγματοποιούν οι Αμερικάνοι στην ήπειρο του Βολιβάρ.

Το 1983 η χούντα θα πέσει, και μαζί της θα καταρρεύσει και το δίχτυ που τον προστάτευε. Εν τέλει ο Μπάρμπι θα εκδοθεί στη Γαλλία όπου και θα δικαστεί. Στη δίκη του, συνήγορος υπεράσπισης θα αναλάβει ο Ζακ Βερζές, φυσιογνωμία που έχει συνδεθεί με τους μεγάλους αντι-αποικιακούς αγώνες του 1960 -κύρια με το FLN στην Αλγερία, και αργότερα με την Παλαιστίνη. Αργότερα, θα συσχετιστεί με ευρωπαϊκές οργανώσεις ένοπλης πάλης, και θα στοχοποιηθεί από τις αρχές ως δικηγόρος του Κάρλος. Ο ίδιος, θα ισχυριστεί ότι αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Μπάρμπι, για να… αποτινάξει το αντιναζιστικό προσωπείο του δυτικού ιμπεριαλισμού. Και να καταδείξει ότι το χρησιμοποιεί ως φύλλο συκής για να συγκαλύψει τα δικά του εγκλήματα εναντίον του Τρίτου Κόσμου.

ύβρις. Ο Ζακ Βερζέ, δικηγόρος του FLN και των Παλαιστινίων, σημαντική φυσιογνωμία του ευρωπαΪκού κινήματος χειραφέτησης υπερασπίζεται τον Κλάους Μπάρμπι.

Βέβαια, πολύ λίγοι θα πειστούν από αυτούς τους ισχυρισμούς, και η κίνηση του Βερζέ θα ξεσηκώσει πανευρωπαϊκό σάλο. Παραδόξως, αυτά τα οποία ισχυρίστηκε ο Βερζέ βρίσκουν τέλεια εφαρμογή στον άνθρωπο… που επέλεξε να υπερασπιστεί: Οι ‘σύμμαχοι’ μπορεί να νίκησαν τους Ναζί, θα χρησιμοποιήσουν όμως μερικούς από τους πιο ικανούς εγκληματίες πολέμου για να οργανώσουν την δική τους ιμπεριαλιστική στρατηγική εναντίον του εξεγειρόμενου τρίτου κόσμου κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Με τον ίδιο τρόπο, η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος, και ο χώρος του μάρκετιγνκ θα διδαχθεί πολλά από την ναζιστική προπαγάνδα -ενώ η ‘απομύζηση ναζιστικών εγκεφάλων’ στο πλαίσιο της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών θα είναι κοινό μυστικό –και θα αποτελέσει ακόμα και αντικείμενο καυστικής σάτιρας, με την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Πήτερ Σέλερς, στο ρόλο ενός πυρηνικού επιστήμονα που χαιρετάει ναζιστικά για νευρικό τικ, στο ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα.  

Γιάννης Γίγας – Πέγκυ (Παναγιώτα) Κούβαρη: Ο σπείρας τον σπόρο τον καλό, διοικητής Ερνέστος Γκεβάρας

Μετά τον θάνατό του, ο Τσέ θα καταγραφεί στην παγκόσμια λαΪκή συνείδηση ως Άγιος των απανταχού εξεγερμένων τάξεων και εθνών. Ακόμα και νεκρός, ο Τσέ θα αντέξει τις ‘σφαίρες από ζάχαρη’ της βιομηχανίας του θεάματος.

Ο κυνηγός του, Κλάους Μπάρμπι, θα καταδικαστεί στη λήθη από μια βολική δαιμονοποίηση που θα σταθεί επιλεκτικά στα ναζιστικά του εγκλήματα -για να σβήσει τις υπηρεσίες που προσέφερε επί δεκαετίες στον Ελεύθερο Κόσμο, ο οποίος θα χρησιμοποιήσει συστηματικά την ναζιστική εγκληματική τεχνογνωσία για να καταπνίξει στο αίμα και τα δάκρυα τους αγώνες των αποικιοκρατούμενων λαών για την Ελευθερία…