Κώστας Μόντης

Στιγμές

Όχι τους καθρέφτες,
τις φωτογραφίες να κυττάζετε
που δεν εξελίσσονται,
που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήση.

***

Με το παραμικρό άνοιγμα
εισορμά η ανάμνησή σου
έτσι όπως το γατάκι
που καραδοκεί έξω απ’ την κλειστή πόρτα.

***

Μη λέτε εκείνο το «για να μας δοκιμάση ο Θεός»,
«για να δοκιμάση την πίστη μας ο Θεός».
Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάση.
Κι’ ούτε θάπαιζε ποτέ με τον πόνο μας
για να λύση τις απορίες Του.
Μην Του προσδίδετε τ’ανθρώπινα,
μην Του προσδιδετε τα καθ’ ημάς.

***

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες
φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους
και βηματίσουν πελώριες απάνω μας…

***

Οχι, δεν ειν’ άχρηστα τ’ άχρηστα όνειρα,
οχι δεν ειν’ περιττά τα περιττά όνειρα.

***

Δηλαδή τί; Πάμε να θέσουμε το Θεό
προ τετελεσμένου γεγονότος;

***

Ξέρουμε πως η ζωή
κλείνει πίσω μας το μάτι,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.
Και ξέρουμε πως έχει και δίκιο,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.

***

Αν θες νάρθουν γρήγορα οι μέρες που περιμένεις
μην τις αφήσης ν’ αντιληφθούν ότι τις περιμένεις,
κύτταζε αλλού

***

Αν είπαν την κουβέντα τους τα μάτια
ειν’ εν τάξει.

***

Αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
εκτός των τειχών σας,
αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
για τους περαστικούς.

***

Πρέπει ν’αχω φύγει. Νιώθω τη σιωπή
που επακολουθεί,
νοιώθω τ’αδειο που επακολουθεί
όταν ήταν κάποιος στο δωμάτιο και βγήκε

***

-Είναι ολότελα μάταιοι αυτοί οι αγώνες.
-Το ξέρω. Γι’ αυτό αναμείχθηκα,
γι’ αυτό ακριβώς αναμείχθηκα.

Απόσπασμα από τα ‘τρία γράμματα στη μητέρα’

«Μητέρα θυμᾶσαι τὸν oὐρανὸ
πoύχαμε δεμένo κὸμπo στo μαντήλι;
Μᾶς τoν πῆραν oἱ ταχυδακτυλoυργoί, μητέρα
ἔτσι ὅπως πρὶν τὴν μπάλα μεσ’ ἀπ’ τὸ κoυτί.
Θυμᾶσαι τo ρυάκι πoὔ ‘πλενε τὰ πόδια μας,
θυμᾶσαι τo ρυάκι πoὺ τoῦ πλέναμε τὰ πόδια,
θυμᾶσαι τὶς λευκὲς κραυγὲς στὴ χαράδρα;
Θυμᾶσαι τὶς φλυαρίες πoὺ ράμφιζαv τὴ ρόγα τῆς αὐγῆς,
θυμᾶσαι τoυς ψιθύρoυς πoυ μηχανoρραφoῦσαv τὴv ἄνoιξη,
θυμᾶσαι τὰ περιστέρια πoὔ ‘σκυβαv μεσ’ στov ἤλιo
νά πιoῦv νερὸ στὴ χoύφτα τoυ,
θυμᾶσαι τ’ ὄνειρo πoὺ κυλoῦσε κι ἔφευγε ἀπάνω ἀπ’ τὶς φτερoῦγες τoυς,
θυμᾶσαι τ’ ὄνειρo πoὺ κρεμόταv κάτω ἀπ’ τo λαιμὸ τoυς,
τ’ ὄνειρo πoὺ σκαρφάλωνε τὶς σημαῖες τoυς;
Τώρα ὀξειδώθηκαv ὅλα μέσα μας, μητέρα,
τώρα σκέβρωσαv ὅλα μέσα μας.»

 

Advertisements

Οπτικοακουστικές περιπέτειες

Εκεί που βρίζαμε όλοι την Λάιφο, το Άθενς Βόις (και οι γηραιότεροι της παρέας, τον Σχολιαστή) για την στήλη ΣΕ ΕΙΔΑ, ξαφνικά αναγκάζομαι να διαχωρίσω τη θέση μου 😛

Την είδα, λοιπόν, κι έκτοτε, την έχω ακούσει.

Γκρ!

υ.γ. Μην παραπονείσθε. Προσωπικόν ιστολόγιο είναι, θα γράφομε και γλυκανάλατα. Εκτός από την αποικία χρέους, εξάλλου, υπάρχει και η μοναξιά

2014 1/12

Γερμανική Ευρώπη, Μέρκελ, Τρόικα, Στάινμαγερ, Μεταμοντέρνα κατοχή, Στουρνάρας, σκάνδαλα, Χριστόδουλος Ξηρός, Διαμαντόπουλος, Τατσόπουλος, ο Τσίπρας συνάντησε τον Πατριάρχη, ο Πατριάρχης απέδωσε πατριαρχικό τίτλο στον Μελισσανίδη που είχε να αποδοθεί από το… 1453, αυτοκτονίες…. σκατά, σκατά, σκατά, σκατά.

Τι λένε τα άστρα για το 2014; Δύο δυνάμεις ανταγωνίζονται να μας αποτελειώσουν. Η διάχυτη απελπισία, και η επελαύνουσα γελοιότητα. Πέφτουν πάνω μας, μας περιτριγυρίζουν, τρυπώνουν μέσα μας. Σαν ύαινες που λιμπίζονται το σάπιο πτώμα.

Κατ

Κάποιοι φίλοι, πήγαν τα Χριστούγεννα στην Βάγια Κάλντα. Δεν είναι χώρος αναψυχής. Είναι τόπος προσκυνήματος. Για μια λιτανεία στην Απόλυτη Ηρεμία της Αιώνιας Φύσης. Δεν τους ακολούθησα. Τώρα, που αισθάνομαι πόσο ανάγκη είχα να ζήσω, έστω και 20-30 ώρες, μέσα στην μόνωση των χιονισμένων τοπίων, πόσο θα με κρατούσε να αντέξω αυτόν τον ορυμαγδό σαν κουβαλούσα τούτην την αίσθηση μέσα μου, τραβώ τα μαλλιά μου.

Ας είναι. Το 2014 θα πορευτούμε μαζί, ξυπόλητοι πάνω στα γιγάντια κοφτερά ξυράφια του καιρού. Θα πιανόμαστε από το χέρι –και δεν θα πέσει κανείς.