Χρήσιμοι, ενδιαφέροντες, τρομεροί σύνδεσμοι και σελίδες

Τον τελευταίο καιρό πέφτω πάνω σε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες σελίδες. Τις συγκεντρώνω εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Κέντρο Εφαρμογών Βιωσιμότητας: Τρομερή σελίδα!!! Ιδανική αναλογία (στοχευμένης) πράξης και (συνετής) θεωρίας!

CIP Americas: Raul Zibechi Archive Η σελίς του Ραούλ Ζιμπέκι. Βαθιές αναλύσεις και συστηματικές καταγραφές της κινηματικής πραγματικότητας στην Λατινομαρικάνικη Ήπειρο.

Jadaliyya: Cihan Tugal page Η σελίδα του Τσιχάν Τουγκάλ. Τούρκου κοινωνιολόγου, που ζεί και εργάζεται στην Αμερική. Περιέχει ορισμένες εξαιρετικές κοινωνιολογικές αναλύσεις πάνω στον νεο-οθωμανισμό. Ο ίδιος έχει βγάλει ένα εξαιρετικό βιβλίο πάνω στο ζήτημα, το Passive Revolution: Absorbing the Islamic Challenge to Capitalism  [όποιος το θέλει, ας ρίξει ένα μέηλ στο skantzoxoiros@gmail.com, κάτι θα γίνει :-)].

Τέλος, εδώ, κι εδώ  μπορεί κανείς να διαβάσει δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του Χούι Βανγκ διανοούμενου της νέας κινέζικης αριστεράς, που περιέχει κάποιες πολύ γόνιμες ιδέες για τις αντιφάσεις του κινέζικου μοντέλου, και τις προοπτικές ανάπτυξης ενός λαϊκού κινήματος που να τις υπερβαίνει

Advertisements

Επιθυμητικές καταναλωτικές μηχανές

1.

Οποιαδήποτε απόπειρα αμφισβήτησης και συλλογικής αντίστασης στο πλαίσιο των νεώτερων γενεών, δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την αντιμετώπιση του πρωταρχικού, υπαρξιακού, προβλήματος που αντιμετωπίζουμε: Ότι αποτελούμε εκείνες τις γενιές, που εκτέθηκαν όσο κανείς στα ανθρωπολογικά πειράματα της παγκοσμιοποιημένης, δυτικής καταναλωτικής κοινωνίας. Ότι είμαστε, δηλαδή, ως ανθρώπινα όντα αποφασιστικά μεταλλαγμένοι μέσω των μηχανισμών της Κατανάλωσης και του Θεάματος. Ότι έχουμε εκπαιδευτεί από την Τηλεόραση και το Διαδίκτυο για να λειτουργούμε ως Καταναλωτικές Επιθυμητικές Μηχανές. Κι ότι άρα, αποφασιστικά στοιχεία της προσωπικότητάς μας, οι ταυτότητές μας, οι προτιμήσεις μας, οι τρόποι συμπεριφοράς μας έχουν μεταβληθεί σε εμπόρευμα –προσδιορίζονται από την τηλε-δικτατορία, από τη διαφήμιση, τα καταναλωτικά λάιφ στάιλ.

2.

Κεντρικό ρόλο σε αυτήν την διαδικασία, η μετάλλαξη που έχει υποστεί η ελληνική εκπαίδευση την τελευταία 20ετία. Μια διαδικασία που έχει ως επίκεντρό της την μετάβαση από την παιδαγωγική στην διαχείριση της πληροφορίας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια η ελληνική εκπαίδευση αποψιλώθηκε από κάθε αξιακό-ιστορικό περιεχόμενο, που είχε να κάνει με την εξοικείωση των νεώτερων γενεών με την αντιστασιακή ταυτότητα του ελληνισμού: Η Ελληνική αρχαία, μεσαιωνική και νεώτερη Παιδεία που απολαμβάνει οικουμενική, πλανητική αποδοχή για τις ευγενικές αξίες που εκπέμπει –τον Ανθρωπισμό της, των διαρκή αγώνα για την Ελευθερία και την Αλήθεια που κηρύσσει, την σημασία που δίνει στην πνευματική ανύψωση και την καλλιέργεια στην διαμόρφωση ελεύθερων και αξιοπρεπών ανθρώπων πήγε να πεθάνει στη χώρα που την γέννησε. Αντί αυτής, στην εκπαίδευση εισέβαλε η πολιτική ορθότητα της αυτοκρατορίας: Η Νέα Γλώσσα της διαφήμισης, η Νέα Ιστορία του δυτικού πλανητικού imperium και της «φιλίας» των ελληνικών αρχουσών τάξεων με αντίστοιχες, νέο-οθωμανικές. Και βέβαια, όλα αυτά, δίπλα στην εξύμνηση της εγωκρατίας και της ακραίας χρησιμοθηρίας –του πως δηλαδή να μεταβάλεις όλες τις σχέσεις σου σε μετρήσιμες μονάδες για την συσσώρευση ατομικής ισχύος και μια σταδιοδρομία μέσα στον ακραία εκμεταλλευτικό, καταναλωτικό κόσμο που ζούμε.

3.

Αποτέλεσμα αυτού του τεράστιου ανθρωπολογικού πειράματος, που ενέπλεξε τις άρχουσες τάξεις, τις ελληνικές κυβερνήσεις, το ελληνικό και το πολυεθνικό κεφάλαιο, είναι το πρότυπο του νευρόσπαστουαπελπισμένου που κυριαρχεί ανάμεσά μας. Ενός ανθρώπου που δεν έχει μάθει τίποτα άλλο, παρά να λειτουργεί σαν ψάρι στο νερό μέσα στις περασμένες συνθήκες όπου κυριαρχούσε απόλυτα η πολιτική στρατηγική των αρχουσών τάξεων: Ο μονόδρομος μιας δήθεν ευρωπαϊκής, ισχυρής, καταναλωτικής κοινωνίας που δεν διαθέτει Ιστορία, Μνήμη, Συλλογική Ταυτότητα και Αντιστασιακά Αντανακλαστικά.

4.

Όλα αυτά είναι απολύτως παρόντα στο εφιαλτικό τοπίο τις σημερινής κρίσης. Διότι έχουν παράγει έναν τύπο ανθρώπου παντελώς ανίκανου να την αντιμετωπίσει. Έναν τύπου ανθρώπου που δεν διαθέτει κανέναν δεσμό με τον τόπο του, και δεν έχει αναπτύξει καμία πνευματική και πρακτική δεξιότητα ώστε να καταρτίσει κάποια συλλογική στρατηγική επιβίωσης ώστε να αντιμετωπίσει την ραγδαία εξαθλίωση και υποδούλωση της χώρας. Μιλάμε για έναν άνθρωπο, που έχει κατασκευαστεί μέσα στα εργαστήρια της τηλεόρασης, της κατανάλωσης και του σύγχρονου απονευρωμένου σχολείου και ο οποίος: Δεν μπορεί να βρει δουλειά δίχως μέσο. Δεν μπορεί να συνάψει αυθεντικές διαπροσωπικές και συλλογικές σχέσεις. Δεν μπορεί να καταλάβει καλά-καλά τι συμβαίνει σε αυτόν, στους γύρω του, στη χώρα του.

5.

Μπορούμε να θεωρητικοποιήσουμε όσα παρατηρούμε γύρω μας. Έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές, και πολλοί θεωρητικοί έχουν ασχοληθεί συστηματικά με αυτά τα φαινόμενα μετά την δεκαετία του 1970: Οι σύγχρονες ανισότητες δεν είναι μόνο Οικονομικές: Είναι ταυτόχρονα εκπαιδευτικές και πολιτισμικές. Κρίνονται από την πρόσβαση που έχει ο καθένας στο «κεφάλαιο γνώση», καθώς και από την ανάπτυξη των κατάλληλων δεξιοτήτων για τη διαχείρισή του: Μια παράμετρος που εμπλέκει ένα σύνολο από πράγματα –από την πνευματική καλλιέργεια και την όξυνση της κριτικής σκέψης, μέχρι την ‘συναισθηματική νοημοσύνη’ και την δυνατότητα του κάθε ένα να καλλιεργεί την κοινωνική του πλευρά. Πράγμα που σημαίνει ότι ο σύγχρονος προλετάριος δεν είναι μόνο «φτωχός» με την υλική έννοια –ή για να το θέσουμε αλλιώς, ότι η «φτώχεια» δεν είναι μόνο μια κατάσταση έλλειψης χρημάτων, αλλά συνοδεύεται ταυτόχρονα από την αμάθεια, την αγραμματοσύνη, κι ακόμα την κοινωνική ηλιθιότητα. Και βέβαια, θα πρέπει να συσχετίσουμε την φτώχεια και με την πολιτική ιδιωτεία, δηλαδή την εκχώρηση του συλλογικού δικαιώματος της αυτοδιάθεσης σε τρίτους: Στο γεγονός ότι οι συλλογικοί μηχανισμοί που διέθετε αυτός ο τόπος για να καθορίζει ο λαός την μοίρα του έχουν καταστραφεί, ή έχουν εκχωρηθεί σε τρίτες δυνάμεις –στους ξένους επικυρίαρχους και τους ντόπιους εντολοδόχους τους.

6.

Έτσι, με βάσει όλα αυτά τι σημαίνει άραγε όταν λέμε ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει μια φτωχή, υποδουλωμένη χώρα στο πλαίσιο του παγκόσμιου καταμερισμού της ισχύος; Εννοούμε ότι ακόμα και αυτοί οι «έξυπνοι» και οι «έξυπνες» που εγκαταλείπουν τη χώρα για να σταδιοδρομήσουν στις δυτικές μητροπόλεις, και να κάνουν καριέρες εκεί, τελούν όντας αποστερημένοι από την συλλογική τους αυτοδιάθεση: Σώζονται, αλλά είναι καταδικασμένοι να ζήσουν την υπόλοιπή τους ζωή, ή εν πάσει περιπτώσει ένα μεγάλο κομμάτι της, ως μέτοικοι δίχως δηλαδή δικαίωμα να καθορίζουν την συλλογική τους μοίρα η οποία έχουν αποφασιστικά διαρραγεί. Διότι, όπως και να το κάνουμε, και όσο αποκρουστικό και αν ακούγεται, μιλάμε για ανθρώπους που έχουν δραπετεύσει ατομικά την ίδια στιγμή που το «σκάφος» στο οποίο άνηκαν, και το οποίο πορευόταν μέχρι σήμερα, βουλιάζει.

7.

Κατά συνέπεια, όταν μιλούμε για την υπόθεση της αντίστασης και ακόμα περισσότερο για την εξέγερση και την επανάσταση στους κόλπους των νεώτερων γενεών θα πρέπει να μιλούμε για αντίσταση, εξέγερση, επανάσταση σε αυτήν την κεντρική ανθρωπολογική μετάλλαξη που βιώνουμε.

8.

Όχι πια άλλους «Δεκέμβρηδες», άλλα ψεύτικα λόγια, επιφανειακές πολιτικές ταυτότητες, και κούφια συνθηματολογία. Όταν κανείς δεν αντιστέκεται σε αυτήν την κεντρική πολιτική μετάλλαξη που τον μεταβάλλει από Άνθρωπο που διατηρεί ως δυνατότητά την Ελευθερία σε Υπήκοο, καταλήγει να μετέχει στο κάδρο της αθλιότητας. Και να παίζει με τους όρους του Συστήματος ακόμα και αν εμφανίζεται με αριστερά ή με αντιεξουσιαστικά επιχειρήματα.

9.

Αυτό που κάνει την νεολαία των Βάσκων να στήνει αποφασιστικά συλλογικά οδοφράγματα στην κρίση και το μνημόνιο που κυριαρχεί και στην Ισπανία. Αυτό που την κάνει να μένει εκεί και να πειραματίζεται με συνεταιρισμούς και δομές αλληλεγγύης ενάντια στην κρίση-επίθεση της Γερμανικής Ευρώπης και της προσπάθειας της να εγκαθιδρύσει αποικίες χρέους, είναι η ζωντανή ιστορική συνείδησή της που έχει επιβιώσει. Το γεγονός, δηλαδή, ότι η ίδια η βασικική κοινωνία, κατάφερε να διατηρήσει την ταυτότητά της –και άρα να μην μεταβάλει τις νέες γενεές σε καταναλωτικές επιθυμητικές μηχανές, βουτηγμένες στην αμάθεια και την καταναλωτική α-νοησία.

10.

Μπορούμε να αντιπαραβάλλουμε αυτήν την πραγματικότητα, η οποία μας φαίνεται αρχαϊκή, με την δική μας. Θα αντιληφθούμε αμέσως τον βαθμό στον οποίον έχουμε μεταβληθεί από το Σύστημα της ύστερης μεταπολίτευσης σε διαστρεβλωμένες υπάρξεις. Στους νέους φτωχούς του 21ου αιώνα. Πράγμα που φαίνεται από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα της καθημερινότητάς μας. Από το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις στη χώρα μας είναι διαδηλώσεις των γκρίζων κροτάφων. Μέχρι το γεγονός, ότι οι σελίδες μας στα Κοινωνικά Δίκτυα κατακλύζονται από μια ακραία ανορθογραφία. Ένα φαινόμενο που δείχνει ανθρώπους ανίκανους να εκφραστούν, με λειψό συναισθηματικό κόσμο, που έχουν συνηθίσει να ζουν ως τηλεοπτικοί και ηλεκτρονικοί «δέκτες» επιταγών επιθυμίας και συμπεριφορά. Αν σας φαίνεται κάπως ακραίο ή δασκαλίστικο, δεν έχει κανείς να σκύψει πάνω σε όλες τις ιστορικές πραγματικότητες της ακραίας φτώχειας και της εκμετάλλευσης, για να διαπιστώσει ότι η υλική και η πνευματική εξαθλίωση πάνε πάντοτε πακέτο…

Οι κοινωνικές ανισότητες στο καθεστώς του Μεταξά και άλλα σκόρπια σχόλια.

«…πάλι χτες βράδυ πριν κοιμηθώ αμάρτησα…«

(ημερολόγιο Ιωάννου Μεταξά)

«Με τον Μεταξά έφαγε ο λαός ψωμάκι» συνηθίζουν να λένε εκμεταλλευόμενοι το διάχυτο πνεύμα του ιστορικού αναθεωρητισμού ορισμένοι φασίστες. Προφανώς και εκ του πονηρού. Στην χώρα του «είσαι ό,τι δηλώσεις» κάποιοι νομίζουν ότι θα αλλάξουν την ιστορία με δηλώσεις. Κι όμως, δεν είναι έτσι.

Συνηθίζουμε να μνημονεύουμε για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (Και για το ΙΚΑ τον μνημονεύουν, όπως και για το 8ώρο, αλλά η αλήθεια ήταν πως επρόκειτο για μέτρα που δρομολογήθηκαν προτού ο κατά Γεωργίου Βλάχου ‘Γιαννάκης’ γίνει με την άδεια του Βασιλέως Γεωργίου δικτάτωρ*). Πράγματι, ήταν αυτός που τις θέσπισε, στο πνεύμα του κορπορατιστικού συστήματος που κόπιαρε από το ναζιστικό μοντέλο. Ταυτόχρονα βέβαια επέβαλε δια νόμου την κοινωνική, ειρήνη, και τσάκισε τον συνδικαλισμό επιτρέποντας στα σωματεία μόνο πολιτιστικές-ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

«Ας είναι!», συνεχίζει ο φασίστας φανταστικός συνομιλητής μας: «Ο λαός έφαγε ‘ψωμάκι’ δίχως συνδικάτα και αναταραχές». Μπούρδες. Η αλήθεια είναι ότι το καθεστώς Μεταξά απογείωσε τις ανισότητες και τις ταξικές διαιρέσεις εντός της ελληνικής κοινωνίας. Συνεχίζοντας μια πορεία επιδείνωσης του βίου για την πλειοψηφία που είχε ξεκινήσει την προηγούμενη δεκαετία.  Αντιγράφουμε από τον Νίκο Ψυρούκη:

Η ιδεολογική προσπάθεια της φασιστικής δικτατορίας, μέσα στους εργάτες και τους εργαζόμενους γενικά, ήταν η δημιουργία της πεποίθησης για τα «αγαθά» της «ταξικής ειρήνης και συνεργασίας» και για την «κοινότητα συμφερόντων κεφαλαίου και εργασίας». Ο Ι. Μεταξάς την Πρωτομαγιά του 1940 δήλωνε στον Πειραιά: «…το κεφάλαιον δεν είναι τίποτα άλλο παρά συμπυκνωμένη και συγκεντρωμένη εργασία, η οποία τίθεται κατά μέρος σαν αποταμίευσις. Δηλαδή το κεφάλαιον, εάν παραβάλωμεν την εργασίαν σαν ένα ποτάμι, σαν ένα ρεύμα νερού, το οποίον διαρκώς τρέχει, το κεφάλαιον δεν είναι παρά οι μεγάλες δεξαμενές που κατασκευάζονται επίτηδες για να συγκεντρώσωμαεν ένα μεγάλο μέρος του νερού αυτού του ποταμιού, για να χρησιμεύση κατόπιν για την τροφοδότηση αυτού του ρεύματος, είτε και για την επέκτασιν αυτού του ρεύματος, εάν είναι ανάγκη». Και συνέχιζε: «…μέσα σε μια κοινωνία την, ας την ονομάσωμεν, καπιταλιστικήν, δεν είναι αυθυπονόητον πράγμα η συνεργασία των φορέων της εργασίας, δηλαδή, των εργατών και των φορέων του κεφαλαίου, δηλαδή των καπιταλιστών. Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν, την οποίαν εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίας αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική».

Όμως, η κοινωνία της υποχρεωτικής «συνεργασίας» κεφαλαίου και εργασίας, η «ταξική ειρήνη», που κήρυξε το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, δεν είχαν άλλο αποτέλεσμα παρά να σταθεροποιήσουν την κοινωνία των μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων. Το Εθνικό εισόδημα το 1939 ήταν μικρότερο από εκείνο του 1927. Τα οικογενειακά εισοδήματα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Χ. Ευελπίδη, παρουσίαζαν την παρακάτω εικόνα:

630.208 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 20.000 δραχ.

632.768 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 40.000 δραχ.

271.404 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 80.000 δραχ.

66.897 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 140.000 δραχ.

31.173 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 280.000 δραχ.

6.048 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 500.000 δραχ.

2.602 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα από 1.000.000 δραχ.

900 οικογένειες είχαν ετήσιο εισόδημα πάνω από 1.000.000 δραχ.

Τι δείχνουν οι αριθμοί αυτοί; Δείχνουν ότι 1.262.976 οικογένειες είχαν σχεδόν τα ίδια έσοδα με εκείνα που είχαν 378.1224 οικογένειες. Συγκεκριμένα το 77% του ελληνικού λαού είχε ετήσιο εισόδημα που δεν ξεπερνούσε το εισόδημα των 22% του πληθυσμού. Το 6,5% του πληθυσμού διέθετε το 40% του εθνικού εισοδήματος. Και σ’ αυτούς τους αριθμούς δεν λογαριάζουμε τις 900 οικογένειες των δισεκατομμυριούχων. Αυτή ήταν η κοινωνία της ταξικής αδελφότητας που έκανε υποχρεωτική η μοναρχική-φασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Νίκος Ψυρούκη, Ο Φασισμός και η 4η Αυγούστου, Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 1994, σελ. 132-133.

Υστερόγραφο: Είναι κι αυτό μια από τις διαστρεβλωμένες εικόνες που αναπαράγονται για την εποχή. Την δικτατορία επέβαλε ο Βασιλέας Γεώργιος, με άδεια των Άγγλων, και συγκατάθεση των Γερμανών. Ο Μεταξάς έπαιζε ρόλο εκτελεστικού οργάνου ενός άνωθι επιβεβλημένου καθεστώτος. Επανερχόμαστε στο Νίκο Ψυρούκη: Η 4η Αυγούστου δεν ήταν έργο του Ι. Μεταξά. Ο δικτάτορας, ήταν το εκτελεστικό όργανο της δικτατορίας. Οι νομολόγοι της 4ης Αυγούστου δεν τόλμησαν ούτε για μια στιγμή να αποκρύψουν την αλήθεια αυτή. Οι Ν.Δ. Κουμάρος και Γ.Α. Μαντζούφας, στη μελέτη τους «Αι θεμελιώδεις συνταγματικαί αρχαί του Νέου Κράτους» παραρατηρούσαν και τα παρακάτω:

Α) «Η Κυβέρνησις της 4ης Αυγούστου υπό την αιγίδα του Βασιλέως εκύρηξε την Μεταβολήν».

Β) «ο Ιωάννης Μεταξάς υπό την έγκρισιν του Βασιλέως εξετέλεσε την Μεταβολήν. Άνευ της προϋποθέσεως ταύτης, η Μεταβολή δεν θα εύρισκεν ηθικόν και κοινωνικόν έρεισμα».

Γ) «Ο Βασιλεύς αποτελεί τον Ανώτατον Άρχοντα και το μόνιμον στοιχείον του Νέου Κράτους» και

Δ) «Ο Αρχηγός της κυβερνήσεως είναι πρόσωπον, όπερ έχει ανάγκη να στηρίζεται επί της εμπιστοσύνης του Βασιλέως».

Ο Φασισμός και η 4η Αυγούστου, όπως προηγουμένως σελ.122

Τέλος, μεγάλη ιστορική διαστρέβλωση αποτελεί και η άλλη εικόνα που διακινείται σκοπίμως, ότι ο Μεταξάς «εναντίον όλων» προχώρησε σε κήρυξη δικτατορίας «σώζοντας» (sic!) την Ελλάδα. Ας δούμε τι έγραφε ο Στρατηγός Πλαστήρας σε επιστολή προς φίλο του στην Θεσσαλονίκη, λίγο πριν την επιβολή δικτατορίας από τον Βασιλιά Γεώργιο: «Πρόκειται συγκεκριμένως περί των κατά τας ημέρας αυτάς διαδόσεων προς εγκαθίδρυσιν δικτατορίας εκ μέρους των κυβερνώντων σήμερον. Θα ήτο τη αληθεία ευχής έργον, εάν ήτο δυνατόν να πραγματοποιηθή η ιδέα αυτή το ταχύτερον, διότι προσωπικώς πιστεύω, όπως πάντα και τώρα, ότι μόνον μια ηθική και αφατρίαστος δικτατορία είναι δυνατόν να σώσεη την χώρα από την πλήρη αποσύνθεσιν». [Ν.Ψυρούκης, ό.π., σελ. 113].

Έγκελς προς Ζόργκε: Όταν ο κινέζικος ανταγωνισμός γίνει μαζικός, γρήγορα θα ανατρέψει τα πράγματα σε μας

…Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Φ. Ένγκελς έγραφε στον Αδόλφο Ζόργκε σχετικά με τις αποικιοκρατικές πολεμικές επιδρομές σε βάρος της Κίνας στα τέλη του 19ου αιώνα τα παραπάνω σημαντικά: «Ο πόλεμος στην Κίνα κατάφερε στην παλιά Κίνα θανάσιμο χτύπημα. Η απομόνωση δεν είναι πια δυνατό να συνεχιστεί… διασπάστηκε, αποσυντέθηκε το παλιό οικονομικό σύστημα… Εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα προς το ζην και είναι υποχρεωμένα να μεταναστεύσουν. Κι αυτά τα εκατομμύρια θ’ανακαλύψουν το δρόμο προς την Ευρώπη… Όμως, όταν ο κινέζικος ανταγωνισμός γίνει μαζικός, γρήγορα θ’ ανατρέψει τα πράγματα και σε μας και σε σας και θα τα οδηγήσει στα άκρα. Και σε συνέχεια, όταν ο καπιταλισμός κυριεύσει την Κίνα, αυτό ταυτόχρονα θα σημαίνει και ώθηση για την πτώση του καπιταλισμού στην Ευρώπη και στην Αμερική«. [Νίκος Ψυρούκης, Καπιταλισμός: Από τη γενική κρίση στη σήψη, Εκδόσεις Αιγαίον Κουκκίδα, Αθήνα 2001, σελ. 126].

Η επιστολή στα αγγλικά

Ὁ Ἐρυσίχθων – Θ. Ζιάκα

Θεόδωρος Ζιάκας, Πατριδεγωφάγος, Αρμός, Αθήνα 2012, σελ. 121-122.

Φυσικὰ δὲν ἕχει νόημα νὰ «ξαναγυρίσουμε» στὴν «Ἀνάπτυξη», προκειμένου νὰ «βγοῦμε ἀπὸ τὴν κρίση».

Τὸ Σύστημα ἔχει ταυτοποιηθεῖ πλέον μὲ τὸν μυθικὸ Ἐρυσίχθονα. Πέρασε τὰ ὄρια τῆς πρώτης φάσης του, ὅπου ὀ Ἐρυσίχθων καταβροχθίζει τὸ περιβάλλον του, καὶ ἔχει διέλθει ἤδη στη δεύτερη φάση του, ὅπου καταβροχθίζει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Τὸ πρόβλημα δεν λύνεται αν τοῦ δώσουμε κι ἄλλο «περιβάλλον» νὰ φάει, μήπως καὶ κορέσει τὴν ἀκόρεστη πείνα του καὶ σαματήσει νὰ τρώει τὶς σάρκες του*. Ὁ Ἐρυσίχθων, τὸ πατριδεγωφάγο κοινωνιο-εγωφάγο καὶ κοσμο-εγωφάγο τοῦτο βαμπίρ, δὲν ἐπιδέχεται ὁμοιοπαθητικὴ θεραπεία. Ὅπως κατέφαγε τὴν ἑλληνικὴ οἰκομένη μαζὶ με τὸν
ἑαυτὸ του, ἔτσι θα καταβροχθίσει καὶ τὴν νεωτερικὴ…

*Ὁ Ἐρυσίχθων ἥταν γιὸς τοῦ Μυρμιδόνα ἥ τοῦ Τρίοπα (ποὺ εἶχε τρία μάτια –τὸ ἔνα μᾶλλον ἀπὸ πίσω) καὶ ἐγγονὸς του Ποσειδώνα. Πολὺ κακομαθημένος καὶ  ἀλαζονικὸς, βάλθηκε νὰ ξεπατώνει τὸ ἅλσος ποὺ εἶχαν ἁφιερώσει στὴ Δήμητρα οἱ Πελασγοὶ, προκειμένου νὰ χτίσει ἐκεῖ τὸ ἐξοχικὸ του παλάτι, στὸ ὁποῖο θα γλεντοκοποῦσε μὲ τοὺς φίλους του. Ὥσπου ἔφτασε μπρὸς στὸ ἱερὸ δέντρο τῆς Δήμητρας. (Ἥταν ἴσως ἠ Βασιλικὴ Δρῦς τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ποὺ ὀ Λάκης Προγκίδης τὴν ταυτοποίησε μὲ τὴν Παράδοση, σὲ ὁμιλία του στὸ Βουκουρέστι). Παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς Δήμητρας, μέσω τῆς ἰέρειας ὑπηρεσίας, ὁ Ἐρυσίχθων προσπάθησε νὰ κόψει τὸ ἰερὸ δέντρο. Ἐξόργισε, λοιπόν, τὴν θεὰ καὶ ἐκείνη τὸν τιμώρησε μὲ ἀκόρεστη πείνα. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ Ἐρυσίχθων ἄρχισε να τρώει ὅ,τι ἔβρισκε μπροστὰ του. Ἀφοῦ ἔφαγε ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε, ἄρπαζε τὶς προσφορὲς ἀπὸ τοὺς βωμοὺς, πούλησε τὴν κόρη του καὶ στὸ τέλος, μὴ ἔχοντας τὶ ἄλλο να φάει, ἄρχισε νὰ τρώει τὶς ἴδιες του τὶς σάρκες, ὥσπου πέθανε καὶ γλύτωσε ὁ τόπος. Κανεὶς θεὸς δὲν μποροῦσε νὰ τὸν θεραπεύσει. Οἱ δοῦλοι του, μὲ τοὺς ὁποίους πῆγε νὰ κάνει τὸ αὐθαίρετο, τὸν ἐγκατέλειψαν ἐγκαίρως καὶ σώθηκαν. Αὐτὰ λέει ὁ μύθος. Μὲ λίγη φαντασία μπορούμε νὰ ἀναγνωρίσουμε στὸν ἐγγονὸ τοῦ Ποσειδώνα τὸν μεταμοντέρνο κανακάρη του Ἀστοῦ. Ἥταν λέει «βασιλιάς», δηλαδὴ ἐξουσία-σύστημα. Άρα: τὸ γνωστό μας κοσμοεγωφάγο βαμπὶρ.

‘O εφιάλτης σα σκιά επιστρέφει’. Κλάους Μπάρμπι, ναζί χασάπης της Λυόν και κυνηγός του Τσέ

Κλάους Μπάρμπι. Γνωστός με το παρατσούκλι Χασάπης της Λυόν. Μετά την κατάκτηση της Γαλλίας, διορίσθηκε αρχηγός της Γκεστάπο στην Λυόν, και εγκαταστάθηκε στο διαβόητο πλέον Ξενοδοχείο Τέρμινους, το οποίο μετέβαλε σε κέντρο ακραίου βασανισμού και δολοφονιών αγωνιστών της γαλλικής Αντίστασης. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές θεωρείται άμεσα υπεύθυνος για το φόνο 14.000 και βάλε πολιτών. Μέσω αυτών, αναδείχθηκε σε ‘μαέστρο’ της καταστολής των ανταρτών, γεγονός που δεν διέλαθε της προσοχής των ‘νικητών’. Γι’ αυτό και μετά το τέλος του πολέμου, ο Μπάρμπι δούλεψε διαδοχικά για τους Βρετανούς, ενώ το 1949 εντάχθηκε στο πρόγραμμα αντικατασκοπείας της CIA και πήρε τον δρόμο για την Λατινική Αμερική όπου διεύθυνε τις αντί-αντάρτικες επιχειρήσεις καθ όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1960.

ο Κλάους Μπάρμπι, με ψεύτικο όνομα, ως μέλος των βολιβιανών μυστικών υπηρεσιών

Εκεί, υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις, τις οποίες θα παρουσιάσει ο βρετανός σκηνοθέτης Κέβιν Μακντόναλντ, ότι πήρε ενεργό μέρος (στο πεδίο του επιχειρησιακού σχεδιασμού) στην καταδίωξη, τη σύλληψη και την δολοφονία του Τσέ, στη Βολιβία το 1967. Μαρτυρίες μάλιστα αναφέρουν, ότι η σύλληψη του Τσε βασίστηκε στην δική του αντι-αντάρτικη στρατηγική, την οποία βέβαια τελειοποίησε στην κατεχόμενη Γαλλία, την εποχή που ‘διέπρεπε’ ως Χασάπης της Λυόν.

Ο Τσέ νεκρός. Σατανική σύμπτωση: Η στολή και τα διακριτικά του αξιωματικού που ποζάρει πανηγυρικά θυμίζουν υπερβολικά αυτά των ναζί.

Ο Μπάρμπι θα παραμείνει στην Βολιβία, προστατευόμενος του στρατιωτικού πραξικοπήματος, μέχρι την πτώση του, το 1983. Εκεί θα διαπρέψει ως οργανωτής του μηχανισμού βασανιστηρίων της βολιβιανής δικτατορίας, ενώ θα οραματιστεί την εγκαθίδρυση ενός νέου Ράιχ των Άνδεων. Βέβαια, θα διατηρήσει τις επαφές και τις σχέσεις του με άλλους ναζί οι οποίοι κατακλύζουν την Λατινική Αμερική μετά το 1950 και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που πραγματοποιούν οι Αμερικάνοι στην ήπειρο του Βολιβάρ.

Το 1983 η χούντα θα πέσει, και μαζί της θα καταρρεύσει και το δίχτυ που τον προστάτευε. Εν τέλει ο Μπάρμπι θα εκδοθεί στη Γαλλία όπου και θα δικαστεί. Στη δίκη του, συνήγορος υπεράσπισης θα αναλάβει ο Ζακ Βερζές, φυσιογνωμία που έχει συνδεθεί με τους μεγάλους αντι-αποικιακούς αγώνες του 1960 -κύρια με το FLN στην Αλγερία, και αργότερα με την Παλαιστίνη. Αργότερα, θα συσχετιστεί με ευρωπαϊκές οργανώσεις ένοπλης πάλης, και θα στοχοποιηθεί από τις αρχές ως δικηγόρος του Κάρλος. Ο ίδιος, θα ισχυριστεί ότι αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Μπάρμπι, για να… αποτινάξει το αντιναζιστικό προσωπείο του δυτικού ιμπεριαλισμού. Και να καταδείξει ότι το χρησιμοποιεί ως φύλλο συκής για να συγκαλύψει τα δικά του εγκλήματα εναντίον του Τρίτου Κόσμου.

ύβρις. Ο Ζακ Βερζέ, δικηγόρος του FLN και των Παλαιστινίων, σημαντική φυσιογνωμία του ευρωπαΪκού κινήματος χειραφέτησης υπερασπίζεται τον Κλάους Μπάρμπι.

Βέβαια, πολύ λίγοι θα πειστούν από αυτούς τους ισχυρισμούς, και η κίνηση του Βερζέ θα ξεσηκώσει πανευρωπαϊκό σάλο. Παραδόξως, αυτά τα οποία ισχυρίστηκε ο Βερζέ βρίσκουν τέλεια εφαρμογή στον άνθρωπο… που επέλεξε να υπερασπιστεί: Οι ‘σύμμαχοι’ μπορεί να νίκησαν τους Ναζί, θα χρησιμοποιήσουν όμως μερικούς από τους πιο ικανούς εγκληματίες πολέμου για να οργανώσουν την δική τους ιμπεριαλιστική στρατηγική εναντίον του εξεγειρόμενου τρίτου κόσμου κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Με τον ίδιο τρόπο, η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος, και ο χώρος του μάρκετιγνκ θα διδαχθεί πολλά από την ναζιστική προπαγάνδα -ενώ η ‘απομύζηση ναζιστικών εγκεφάλων’ στο πλαίσιο της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών θα είναι κοινό μυστικό –και θα αποτελέσει ακόμα και αντικείμενο καυστικής σάτιρας, με την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Πήτερ Σέλερς, στο ρόλο ενός πυρηνικού επιστήμονα που χαιρετάει ναζιστικά για νευρικό τικ, στο ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα.  

Γιάννης Γίγας – Πέγκυ (Παναγιώτα) Κούβαρη: Ο σπείρας τον σπόρο τον καλό, διοικητής Ερνέστος Γκεβάρας

Μετά τον θάνατό του, ο Τσέ θα καταγραφεί στην παγκόσμια λαΪκή συνείδηση ως Άγιος των απανταχού εξεγερμένων τάξεων και εθνών. Ακόμα και νεκρός, ο Τσέ θα αντέξει τις ‘σφαίρες από ζάχαρη’ της βιομηχανίας του θεάματος.

Ο κυνηγός του, Κλάους Μπάρμπι, θα καταδικαστεί στη λήθη από μια βολική δαιμονοποίηση που θα σταθεί επιλεκτικά στα ναζιστικά του εγκλήματα -για να σβήσει τις υπηρεσίες που προσέφερε επί δεκαετίες στον Ελεύθερο Κόσμο, ο οποίος θα χρησιμοποιήσει συστηματικά την ναζιστική εγκληματική τεχνογνωσία για να καταπνίξει στο αίμα και τα δάκρυα τους αγώνες των αποικιοκρατούμενων λαών για την Ελευθερία…

Έλληνες: Οι ψηφιακοί μουζίκοι* του 21ου αιώνα (σκόρπιες σκέψεις)

(τον κοιτάς και λες: Φοβάμαι. Μετά το ξανασκέφτεσαι. Θυμάσαι τις φωτό με το Λαγό ή τον Παπά. Και λες: Α! ένας άκακος παππούλης.
Ώρες-ώρες, μόνο με τέτοιες αντιπαραβολές καταλαβαίνει κανείς πόσο χαμηλά έχει πέσει)

Την τελευταίες μέρες, στα facebook και τα λοιπά κοινωνικά δίκτυα, ξεδιπλώνεται μια ακόμα εκδοχή της συλλογικής μας παράνοια. «Συνομωσίες», το ‘μυστικό σχέδιο’ που κρύβεται πίσω από την σύλληψη της Χ.Α., οι ‘μασόνοι του μνημονίου’. ‘Προβοκάτσιες’. Σε ένα παράλληλο, κανονικό σύμπαν όλα τούτα θα ‘ταν μόνο πλαστικά τόξα στην φαρέτρα των διωκώμενων ναζί. Και ο κόσμος θα γελούσε. Το σύμπαν της αποικίας χρέους, όμως, δεν είναι κανονικό. Και οι διωκώμενοι ή μάλλον πτυχές της κοσμοαντίληψης και του τρόπου σκέψης των διωκώμενων αντικατοπτρίζονται στη ‘μέση συνείδηση’ πολλών αντιστασιακών πολιτικών χώρων.

Δεν θέλω να το πάνε εκεί που το πάνε τα μνημόνια, οι Τροϊκανοί και οι Βενιζέλοι. Δηλαδή να προσπαθήσουν να ταυτίσουνε προπαγανδιστικά την Χρυσή Αυγή με το πλατύ αντιμνημονιακό στρατόπεδο -για να συκοφαντήσουν το τελευταίο. Ούτε δύο άκρα, μια θεωρία ύπουλη γιατί αυτόματα θέτει εκείνον που τον κομίζει στο ρόλο του ‘κέντρου’. Ενώ, όλοι βλέπουνε πως στις μέρες μας εμφανίζονται τουλάχιστον δύο παράλληλες εκδοχές ολοκληρωτικών ιδεολογικών τοποθετήσεων –είναι ο φασισμός, παλιός και νέος που θάλεγε και ο Γκλυκσμάν: Δηλαδή αυτός της αναβίωσης ενός ακροδεξιού χώρου στην Ελλάδα, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο με ναζιστικό πρόσωπο, και ο ‘φασισμός του ρεαλισμού’. Των γιάπηδων της Τρόικας, και των επιτελών της Γερμανικής Ευρώπης που επιβάλουν ένα βίαιο και ολοκληρωτικό σχέδιο ξεπατώματος της κοινωνίας και της χώρας.

Τέλοσπαντων, πέρα απ’ όλα αυτα, γιατί είναι πολύ κουραστικό να αναλύονται συνέχεια και συνέχεια σα σε προκήρυξη, υπάρχουνε κάποιες διάχυτες κοινωνικές αντιλήψεις και συμπεριφορές –ας τις πούμε αντιλήψεις και συμπεριφορές ενός διάχυτου παραλογισμού, έξαρσης φοβικών συνδρόμων, αναζωπύρωσης μιας μανίας καταδίωξης που φτιάχνουν κλίμα και βοηθάνε την μετατόπιση του εκκρεμούς προς τα δεξιά. Για χρόνια, υπάρχει ένας διάχυτος κοινωνικός χρυσαυγιτισμός, που θάλλει υπό την μορφή της αρχαιολατρίας, του ακραίου αντισημιτισμού που ήθελε την κρίση να αποτελεί μια συνομωσία εβραίων τραπεζιτών και τοκογλύφων, ενός αντικοινοβουλευτισμού που μπέρδευε ύπουλα την καταγγελία του παρόντος πολιτικού συστήματος με την καταγγελία της δημοκρατίας εν γένει, και πολλών πολλών άλλων ακόμα που έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι η αμάθεια και η πνευματική σήψη κυκλοφοράει σαν επιδημία πάνω από τα κεφάλια πολλών ανθρώπων και εξουδετερώνει απόλυτα τις λέξεις πούχουμε εφεύρει για τα διάφορα πράγματα: Μπορούσε κανείς δηλαδή να ακούγε ή να διάβαζε απόψεις ολότελα αυταρχικές και αντιδημοκρατικές να κυκλοφορούν επικαλούμενες προτάγματα άμεσης ή πραγματικής δημοκρατίας, αντιλήψεις της ισχύος να πλασσάρονται ως αντιλήψεις της αγάπης, δικτατορίσκους να το παίζουνε χίππηδες, φασίστες να επικαλούνται την αριστερά, και αριστερούς να φασίζουν επικίνδυνα.

Και το χειρότερο, οι προφητείες. Στηριγμένες πάνω σε δηλώσεις ή λόγους τραβηγμένους από τα μαλλιά, που έχουνε από την άλλη μια πραγματική βάση, αλλά που μεταμορφώνονται στο πλαίσιο μιας προφητείας σε κάτι άλλο, σ’ έναν μηχανισμό υστερίας ευρείας κατανάλωσης που μάλλον σκοπό έχει να εκτονώσει παρά να κινητοποιήσει. Έτσι, άκουγε κανείς βάσει των δηλώσεων της Άννας Ψαρούδας Μπενάκη, περί της απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας, μαρτυρίες για την ύπαρξη και την λειτουργία ενός σκιώδους κέντρου που ήδη έχει πάρει στα χέρια του την πραγματική εξουσία –ή το άλλο το απίστευτο, με την Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ (τι της ήρθε και αυτηνής, άγνωστο) και την πρόβλεψή της πως οι Έλληνες θα χουνε κράτος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013! Και βέβαια, όσοι το προπαγάνδιζαν λυσσαλέα μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου, έσπευσαν την επομένη προς αναζήτηση άλλης προφητείας, για την 1η Νοέμβρη, την 1η Δεκέμβρη και πάει λέγοντας.

Σαν τις χιλιαστικές σέχτες του Μεσαίωνα που προπαγάνδιζαν κάθε λίγο και λιγάκι την έλευση του τέλους του κόσμου. Σαν τους Ρώσους Μουζίκους των αρχών του 20ου αιώνα -όπως πολύ εύστοχα σημείωσε ο Εξαποδώ σε μια συζήτηση- που ήταν βουτηγμένοι στην αμάθεια, στις προλήψεις, τις συνομωσίες, που άγονταν και φέρονταν από μάστορες της προβοκάτσιας και των διαδόσεων σαν τον Ρασπούτιν –αυτήν την πρόδρομη φιγούρα της κυβερνητικής. 

Έτσι και τώρα, οι Έλληνες πτωχευμένοι, πνευματικά διαλυμένοι έπειτα από σαράντα χρόνια τηλοψίας*, με διαλυμένα τα συλλογικά αντανακλαστικά -καθώς τα ‘χανε εγκαταλείψει για να ενδιατρίψουν στην πιο παρακμιακή εγωκρατία- συμπεριφέροντα σαν ψηφιακοί μουζίκοι του 21ου αιώνα. Με τις ίδιες πνευματικές ασθένεις, να εξαπλώνονται σαν πανούκλα πάνω σ’ ένα γοργά εξαθλιούμενο πληθυσμό. Είναι κι αυτό ένα από τα συμπτώματα της περιόδου της αγανάκτησης. Καθώς οι εξελίξεις έβγαλαν απότομα την κοινωνία από τον απατηλό της κόσμο και την έσυρε μέσα στο κρύο και τις λάσπες μιας πατρίδας που ήταν χώρα και μεταβλήθηκε σε χώρο. Ενός χώρου που ήταν κράτος και εξελίσσεται σε αποικία χρέους.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, υπέρτατο καταφύγιο είναι η ισορροπία Φρόνησης και Συγκίνησης που διδάσκει ο Σολωμός: Με λογισμό και μ’ όνειρο, τι χάρ’ έχουν τα μάτια

____________________________

*Ο όρος και η ιστορική αναλογία αποτελεί έμπνευση του Εξαποδώ!

**Η ζωή της τηλεόρασης, ξεκίνησε μεσούσης της χούντας με τον Ακήρυχτο Πόλεμο και τις γελοίες εξαμερικανισμένες ελληνικές ταινίες που εξυμνούσαν την πρώιμη εισβολή του καταναλωτισμού στην Ελλάδα. Δεν γνώρισε ποτέ Μεταπολίτευση. Συνεχίζεται και εξελίσσεται ως τηλεδικτατορία μέχρι τις μέρες μας.

Υ.Γ.Με αυτά τρέφεται η ‘μέση συνείδηση’ του διαδικτύου. Μάλιστα, μια από αυτές, δεν είναι η μόνη, που τοποθετείται από την σκοπιά της αντίστασης σε ό,τι επιβάλλεται. Θα μου πείτε, ας πρόσεχε, υπάρχουν κι οι άλλες. Μα και ‘κείνες κουβαλάνε πάνω τους άλλες αμαρτίες που τις εξουδετερώνουν. Ας πούμε, οι αναρχικοί, ας πούμε, που σε μεγάλο βαθμό ξεφεύγουν από αυτές τις ιστορίες, έχουν εξουδετερωθεί πλήρως. Μέσω του εθνομηδενισμού, και του ευρύτερου μηδενισμού, έχουν στραφεί εναντίον του τόπου και του λαού, οπότε έχουν εγκαταλείψει το πεδίο της κύριας σύγκρουσης με τους άρχοντες και τ’ αφεντικά. Πράγμα που φάνηκε ακόμα και σε ένα πεδίο που υποτίθεται ότι είναι προνομιακά δικό τους, τον αντιφασισμό. Τι ρόλο παίξανε μετά τη δολοφονία του Φύσσα; Κανέναν. Απλά βρήκαν ευκαιρία να συμψηφίσουν τον θάνατο με καμιά ντουζίνα σπασμένες βιτρίνες, βγάλαν το μένος τους ενάντια στους πατριώτες συλλήβδην -προσφέροντας άριστες υπηρεσίες στους ναζί, αλλά και στους κυβερνητικούς προπαγανδιστές της θεωρίας των δύο άκρων- και μετά αποσύρθηκαν στα δικά τους φανταστικά ταξικά μετερίζια, τα οποία έχουν στήσει έξω και ενάντια από τις πραγματικές τάξεις, που παθαίνουν πραγματική κατάρρευση, στον πραγματικό κόσμο που ζούμε -ο οποίος σφραγίζεται από την εθνική υποδούλωση της χώρας και την υπαγωγή της σε καθεστώς αποικίας χρέους. Επομένως, να τους χέσω. Είναι προσβεβλημένοι από άλλες ασθένειες –έχουν χρεοκοπήσει με διαφορετικό τρόπο και είναι εντελώς ανήμποροι να συμβάλλουνε στην πάλη για μια καλύτερη ζωή.