Εξεγερμένη Αξιοπρέπεια

«Η Κούβα θα συνεχίσει να αναπτύσσει και να τελειοποιεί τη μαχητική ικανότητα του λαού της, περιλαμβανομένης και της σεμνής αλλά αποτελεσματικής βιομηχανίας μας αμυντικών όπλων, που πολλαπλασιάζει τις δυνατότητές μας να αντιμετωπίσουμε τον εισβολέα όπου κι αν βρίσκεται, ό,τι όπλα κι αν διαθέτει. Θα συνεχίσουμε να αποκτούμε τις απαραίτητες ύλες και τη σχετική δύναμη πυρός, έστω κι αν δεν αυξάνει το διαβόητο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, έτσι όπως το υπολογίζει ο καπιταλισμός, γιατί το δικό τους ΑΕΠ περιλαμβάνει πράγματα όπως την αξία των ναρκωτικών, των σεξουαλικών υπηρεσιών, της διαφήμισης, και αποκλείει τόσα άλλα, όπως τις δωρεάν υπηρεσίες παιδείας και υγείας για όλους τους πολίτες.

Χρόνο το χρόνο το επίπεδο ζωής μπορεί να αυξάνει αν αυξάνουν οι γνώσεις, η αυτοεκτίμηση και η αξιοπρέπεια του λαού. Αρκεί να μειωθεί η σπατάλη για να μεγεθυνθεί η οικονομία. Παρ’ όλα αυτά, θα συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε όσο απαιτείται κι όσο γίνεται.

 – “Η ελευθερία κοστίζει πολύ ακριβά, και πρέπει είτε να υποταχτείς να ζήσεις χωρίς αυτήν, είτε να αποφασίσεις να πληρώσεις το τίμημά της”, είπε ο Χοσέ Μαρτί.

 – “Όποιος επιχειρήσει να οικειοποιηθεί την Κούβα θα πάρει την υγρή από το αίμα άμμο των εδαφών της, αν δεν πεθάνει στη μάχη”, δήλωσε ο Μασέο.

Δεν είμαστε οι πρώτοι επαναστάτες που σκεφτόμαστε έτσι! Κι ούτε θα είμαστε οι τελευταίοι!

Ένας άνθρωπος μπορεί να εξαγοραστεί, ένας λαός ποτέ!

Επί πολλά χρόνια κατάφερα να επιζήσω, από τύχη, από τη δολοφονική μηχανή της αυτοκρατορίας. Σε λίγο θα συμπληρωθεί ένας χρόνος από τότε που αρρώστησα, και όταν βρισκόμουν μεταξύ ζωής και θανάτου, εξέφρασα στην προκήρυξη της 31 Ιουλίου του 2006: “Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο λαός μας και η Επανάστασή μας θα αγωνιστούν έως την τελευταία σταγόνα του αίματός τους”.

Ούτε κι εσείς να αμφιβάλετε, κύριε Μπους!

Σας διαβεβαιώ ότι ποτέ δεν θα έχετε την Κούβα!»

Φιδέλ Κάστρο Ρους

17 Ιουνίου 2007, 2.30 μ.μ.

Advertisements

Μερικά σχόλια για τα όργια των μπάτσων στο Α.Τ. Ομόνοιας

Ι

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Συμβαίνει σχεδόν καθημερινά κι αποτελεί έκφραση του δουλοκτητικού συστήματος εκμετάλλευσης που υφίστανται οι μετανάστες στην χώρα μας.

ΙΙ

To δουλοκτητικό σύστημα εκμετάλλευσης δεν οφείλεται σε κάποιον «εγγενή ρατσισμό» ή σε κάποια «παθογενή ξενοφοβία» της Ελληνικής κοινωνίας. Συνιστά σχέδιο των ελίτ της χώρας, από το οποίο αποκόμισαν πολλαπλά οφέλη. Το δουλοκτητικό σύστημα εκμετάλλευσης δημιουργήθηκε από έναν συνδυασμό της αόρατης χείρας της αγοράς και από την συνειδητή απουσία οποιουδήποτε πολιτικού πλαισίου ένταξης και ενσωμάτωσης των μεταναστών στην χώρα μας. Οι ελίτ, δηλαδή, επιθυμούσαν την μαύρη εργασία των μεταναστών, για να «ρίξουν» τον πληθωρισμό βρίσκοντας φθηνά εργατικά χέρια για τα «μεγάλα έργα» και την Ολυμπιάδα και να πετύχουν έναν από τους όρους της ΟΝΕ. Βεβαίως, δεν ήταν αυτοί οι μόνοι κερδισμένοι: Η γεωργική οικονομία βρήκε μία διέξοδο στην υπερεκμετάλλευσή τους, κι έτσι μπόρεσε να παραμείνει –μαζί με τις επιδοτήσεις– βιώσιμη στα πλαίσια του νέου ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, ενώ, το ίδιο συνέβη και με την τουριστική οικονομία. Ταυτόχρονα, η πτώση του εργατικού κόστους μείωσε τις τιμές στις κατασκευές –κι έτσι ένας σωρό κόσμος απέκτησε πρόσβαση στην φθηνή εξοχική κατοικία. Τέλος, πολλοί κάλυψαν με την φθηνή οικιακή εργασία που παρείχαν η μετανάστες το έλλειμμα που υφίσταται η πρόνοια των ηλικιωμένων, βρήκαν δηλαδή έναν εύκολο τρόπο να αποκαταστήσουν την φροντίδα των ηλικιωμένων μελών της οικογένειάς τους.

Όλα αυτά, βεβαίως, συνέβησαν σε βάρος της συνοχής της κοινωνίας μας. Η ανυπαρξία οποιουδήποτε πλαισίου ενσωμάτωσης γκετοποίησε τους μετανάστες σε εστίες εξαθλίωσης– γεγονός που οδήγησε στην έξαρση της εγκληματικότητας. Το γεγονός ότι οι μετανάστες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο απορύθμισης της χειρωνακτικής εργασίας δημιούργησε τα πρώτα σπέρματα της αντιπαράθεσης με τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα των Ελλήνων. Τέλος, ο κοινωνικός τους αποκλεισμός είναι κι αυτός που ευνοεί την εκτροπή των αντιπαραθέσεων σε εθνοτική/πολιτισμική ή/και θρησκευτική βάση. Το πλαίσιο αυτό γίνεται εκρηκτικό αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από τις όμορες χώρες των Βαλκανίων που κινούνται ήδη σ’ ένα κλίμα έξαρσης των αλυτρωτισμών και των εθνικών αντιπαραθέσεων.

Για άλλη μια φορά, δηλαδή, οι ελίτ αυτού του τόπου πειραματίστηκαν ως «μαθητευόμενοι μάγοι» αντιμετωπίζοντας ένα πολυδιάστατο και δύσκολο ζήτημα με τους χειρότερους όρους, με μοναδικό κριτήριο την μεγαλύτερη δυνατή, βραχυπρόθεσμη κερδοφορία, εξωτερικεύοντας παράλληλα το άμεσο και το έμμεσο, βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο, κόστος στην κοινωνία

ΙΙΙ

Όπως και στις εργασιακές σχέσεις, έτσι κι σ’ αυτό το περιστατικό οι μετανάστες υπόκεινται σε ένα «πυλωτικό», ειδικό καθεστώς μαύρης εργασίας, καταστολής κ.ο.κ. Αργά μα σταθερά αυτό το καθεστώς θα επεκτείνεται και σε άλλα κομμάτια της κοινωνίας. Ξεκινάει από εκεί για να εξαπλωθεί εν’ τέλει έναντι όλων των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

ΙV

Η συμπεριφορά της αστυνομίας χειροτερεύει και το επίπεδο της βαρβαρότητας και της καταστολής αυξάνεται διαρκώς. Πρόκειται για ένα φαινόμενο, οι λόγοι των οποίων δεν εξαντλούνται μόνο στην λογική, την πρακτική, και το ύφος της παρούσας πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΤΑ. Είναι ευρύτερο. Αφορά:

-Το διεθνές κλίμα της αστυνομοκρατίας, της καταστολής και της στρατιωτικοποίησης της παγκοσμιοποίησης, το οποίο τροφοδοτεί τέτοιου τύπου πρακτικές σε όλες τις χώρες. Οι λόγοι είναι απλοί, το κοινωνικό και το πολιτικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης έχει εξαντληθεί, η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί αποφασιστικά, διευρύνονται οι ανισότητες αυξάνεται η εγκληματικότητα κ.ο.κ. Το αδιέξοδο του μοντέλου απαγορεύει οποιαδήποτε πολιτική λύση στα προβλήματα και η μόνη διέξοδος είναι η αστυνόμευση και η καταστολή των συνεπειών τους. Ταυτόχρονα, το «κέντρο» του συστήματος, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, διεξάγουν έναν παγκόσμιο πόλεμο έναντι όσων αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία τους, στην Μέση Ανατολή, την Λατινική Αμερική. Η κλιμάκωση της εξωτερικής αντιπαράθεσης οδηγεί αναπόφευκτα στην σκλήρυνση της κατατστολής στο εσωτερικό.

-Το διεθνές αυτό κλίμα εισήχθη στην Ελλάδα μέσω της «αντιτρομοκρατίας» και των Ολυμπιακών του 2004, όπου το ζήτημα της ασφάλειας αναβαθμίστηκε πολιτικά, ενώ η αστυνομία αναδιαρθρώθηκε με καθοδήγηση από τους Αμερικάνους και τους Βρετανούς, βάσει της τελευταίας λέξης των μεθόδων παρακολούθησης, επιτήρησης και καταστολής.

– Όπως και έξω, έτσι κι εδώ η εξάντληση του εκσυγχρονισμού, έχει δημιουργήσει πολιτικό κενό στην διαχείριση τόσο πολλαπλών κοινωνικών προβλημάτων, όσο και της δυσαρέσκειας που αυξάνεται στο εσωτερικό της κοινωνίας. Σταδιακά, επιλέγεται κι εδώ η ατραπός της καταστολής ως έσχατη λύση διαχείρισης της κρίσης. Τούτο αφορά τόσο στις αντιφάσεις του ίδιου του μεταναστευτικού ζητήματος που θίξαμε προηγουμένως όσο και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα.

– Τέλος δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε σ’ ένα γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο που διαπερνά τόσο την ίδια την κοινωνία όσο και τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς της: Η γενική έξαρση της βίας. Πέρα από τους πολιτικούς και τους κοινωνικούς λόγους, η έξαρση της βίας υποδηλώνει την έλευση μίας γενιάς ανθρώπων που έρχονται επαφή καθημερινά– μέσω της τηλεόρασης και του κινηματογράφου– στο θέαμά της, είναι εθισμένοι σ’ αυτήν. Αυτή η επαφή με το θέαμα της βίας– και όχι με την βία αυτή καθ’ αυτή–δημιουργεί μία οικειότητα μαζί της, ενώ ταυτόχρονα την αποσυνδέει (ως εικονική πραγματικότητα) με τις άμεσες συνέπειές της, δηλαδή, τον πόνο: εν’ ολίγοις, αυτή η επαφή αποκτηνώνει τους ανθρώπους.

Η βία ως θέαμα, ο εθισμός στο θέαμα της βίας, ο μιμητισμός της που προκαλεί, είναι η λεπτή γραμμή που κατά κάποιο τρόπο συνδέει τους βασανισμούς των αμερικάνων δεσμοφυλάκων στο Αμπού Γκράιμπ, το περιστατικό στην Αμάρυνθο και αυτό του Α.Τ. Ομονοίας. Ποιο είναι το κοινό νήμα; Όλοι οι δράστες βιντεοσκοπούσαν τις πράξεις τους, και κυκλοφορούσαν κατόπιν τα βίντεο μεταξύ τους για να διασκεδάσουν, μια λεπτομέρεια των γεγονότων που καταδεικνύει σαφέστατα την διάσταση «βία-θέαμα» στα εν λόγω περιστατικά.

Ρήξη φ. 15

 

 

Κυκλοφόρησε σήμερα, Σάββατο 16/06/07, το 15ο φύλλο της Ρήξης. Σ’ αυτό θα βρείτε άρθρα κείμενα για το «φαινόμενο Καρατζαφέρης», για τις Κυπριακές Εκλογές, την περιοδία του Μπους στα Βαλκάνια, τα αποτελέσματα της συνάντησης των G-8 στην Γερμανία αναλύσεις για την διαφθορά στα πανεπιστήμια, το δημογραφικό, την κρίση του σωφρονιστικού συστήματος, την τέχνη, τα γράμματα και τον πολιτισμό. Μπορείτε να αναζητήσετε την Ρήξη στα κεντρικά περίπτερα όλης της Ελλάδας.

Η Ελευθερία…

 

 

10 Αυγούστου 1792. Ο λαός, υποστηριζόμενος από την επαναστατική παρισινή Κομμούνα (του Αυγούστου του 1792) , συλλαβάνει τον βασιλιά και καταλύει την μοναρχία.

Δύο χρόνια μετά, ο Σαίν-Ζύστ είχε δηλώσει:

«Nous avons opposé le glaive au glaive, et la liberté est fondée; elle est sortie du sein des orages: cette origine lui est commune avec le monde, sorti du chaos, et avec l’ homme, qui pleure en naissant…»

Saint-Just

«Αντιτάξαμε ξίφος στο ξίφος και θεμελιώθηκε η ελευθερία: η οποία ξεπήδησε μέσα από τις θύελλες. Η καταγωγή της αυτή είναι κοινή με τη γέννηση του κόσμου, που αναδύθηκε από το χάος, και του ανθρώπου, που γεννιέται κλαίγοντας»


Η ορμή της Κομμούνας, αυτή η σαρωτική αίσθηση της ελευθερίας, το πάθος και η κινητοποίηση των επαναστατημένων δημιουργεί τις υποκειμενικές προϋποθέσεις ώστε, έναν μήνα και κάτι μέρες αργότερα, ο στρατός των «αβράκωτων» πετυχαίνει το ακατόρθωτο: νικαέι τον πιο άρτιο στρατό της εποχής του, αυτόν των Πρώσων, στο Βαλμύ.

Αντικρίζοντας αυτήν την πρωτοφανή κινητοποίηση των μαζών, το πάθος και την ορμή τους, ο Γκαίτε, θα γράψει χαρακτηριστικά:

 

«…Έτσι πέρασε η μέρα˙ οι Γάλλοι μέναν στη θέση τους… οι δικοί μας αποτραβήχτηκαν από τη φωτιά της μάχης και όλα ήταν σάμπως τίποτε να μην είχε συμβεί. Όλοι μας είμαστε κατάπληκτοι. Το πρωί ακόμα άλλη σκέψη δεν είχαμε από το πώς να διαλύσουμε όλο το Γαλλικό Στρατό˙ εγώ ο ίδιος είχα την πιο απεριόριστη εμπιστοσύνη στο Στρατό μας, στο Δούκα του Braunschweig… Τώρα μέναμε όλοι μας σιωπηλοί, ο καθένας μόνος του, χωρίς να ξέρουμε αν έπρεπε να στεναχωρηθούμε για την κακοτυχία μας ή να ευχαριστηθούμε για ό,τι έγινε αυτή τη μέρα. Η νύχτα έπεσε και καθίσαμε όλοι γύρω γύρω αλλά, αντίθετα με τη συνήθειά μας, δεν ανάψαμε φωτιές. Οι περισσότεροι σιωπούσαν, μερικοί φλυαρούσαν αλλά κανείς δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί και να σοβαρευτεί. Και καθώς ήμουν αυτός που συνήθως διασκέδαζε τη συντροφιά, κάποιος με ρώτησε τι σκέφτομαι. Και τότε είπα: «Από εδώ και από σήμερα αρχίζει μια νέα εποχή της Παγκόσμιας Ιστορίας. Και σεις θα μπορείτε να λέτε ότι είσαστε παρόντες«»

Πηγές: Κώστας Παπαϊωάννου, Μάζα και Ιστορία, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2003.

Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η μοναδική υπερδύναμη

Επειδή η κουβέντα περί Κίνας άναψε στο προηγούμενο δημοσίευμα, αναδημοσιεύουμε εδώ κείμενο για την Κίνα από το τεύχος 55 του περιοδικού Άρδην (Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2005), όπου και υπήρχε αφιέρωμα στην άνοδο της νέας υπερδύναμης….

(Υστερόγραφο: Με την πλήρη απορρύθμιση του κλίματος που προκάλεσε η «αγαπημένη»θεολογία της καπιταλιστικής συσσώρευσης, η χειμωνιάτικη φώτο αποκτά ανέλπιστη επικαιρότητα)

Read more