…Κι οποιος καταλαβε, καταλαβε.

Επειδή
όταν τα λέμε εμείς μας "λούζουν" (με μία γκάμα χαρακτηρισμών που ξεκινάει από το "αριστερούς καντηλανάφτες" μέχρι το "αριστεροφασίστες" ή το "φασίστες" σκέτο),
ας τα πει καλύτερα ένας "δικός τους", ο Γ. Μαργαρίτης:

Από το απλό αστείο στο πολύ, μα πολύ σοβαρό…

Υπάρχουν επιχειρήματα στα οποία μπορεί να απαντήσει κανείς με σοβαρότητα, υπάρχουν άλλα που εξοβελίζουν αυτή την αναγκαία στη συζήτηση αρετή. Ας σταθώ πολύ λίγο στα δεύτερα καθώς η πρόθεσή μου είναι ν’ ασχοληθώ με τα πρώτα. Όταν σε
“απαντητικό” δημοσίευμά τους στην |Κυριακάτική Αυγή| (2.4.2007) τα μέλη της συντακτικής ομάδας του περίφημου πλέον βιβλίου ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού υποστηρίζουν ότι με είδαν σε τηλεοπτικές εκπομπές να ηγούμαι ρασοφόρων τινών και
άλλων υπερεθνικιστών πολέμιων του βιβλίου τους δεν ψεύδονται απλώς. Εκφράζουν, με απόλυτη συνέπεια στον ιμπρεσιονιστικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα αλλά και τη διδασκαλία της ιστορίας, την επιθυμία τους η κάθε εναντίον του πονήματός τους κριτική να έχει τα χαρακτηριστικά του υπερεθνικισμού και της θρησκοληψίας. Αρνούνται δηλαδή την δυνατότητα να υπάρχει μία αριστερή κριτική που να αντιμάχεται τόσο τη δική τους άποψη, όσο και τον υπερεθνικό οίστρο. Ουσιαστικά επιθυμούν να λογοκρίνουν την αριστερή κριτική, την εξοβελίζουν από τα δεδομένα του προβλήματος με τον ίδιο τρόπο που εξοβέλισαν την αριστερά -πολιτική και κοινωνική- από το διδακτικό τους βιβλίο. Η στρέβλωση δε των όσων κατά καιρούς έχω πει δημόσια για το βιβλίο αυτό ακολουθεί ως φυσικό επακόλουθο: Ως προς το σχετικό με την απόσυρσή του ερώτημα, το βιβλίο είναι παραγωγή του νυν υπουργείου Παιδείας του οποίου τις αντιλήψεις, την πολιτική και τις απόψεις προωθεί. Το πρόβλημα δεν είναι η απόσυρση του συγκεκριμένου βιβλίου. Το πρόβλημα είναι η ήττα και η απόσυρση αυτής της επίσημης και κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Να τελειώσω με τον μικρό εναντίον μου λίβελλο προσθέτοντας μία μικρή ενδεικτική παρατήρηση. Εμφανώς θυμωμένοι σχετικά με την εκ μέρους τους εξομοίωση των συμμαχικών βομβαρδισμών με το εβραϊκό ολοκαύτωμα, οι συντάκτες του βιβλίου αυτού επεσήμαναν ότι αναφέρονται ρητά στην “εξολόθρευση” των Εβραίων από το ναζιστικό κόμμα και τον Χίτλερ πράγμα το οποίο φυσικά δεν αναιρεί την παραπάνω “εξίσωση”

Υπάρχει όμως και μία λεπτομέρεια. Στην αποσπασμένη από το βιβλίο φράση με την οποία με κατακεραυνώνουν αναφέρεται ότι το ναζιστικό κόμμα “που ιδρύει ο Χίτλερ και κατέχει την εξουσία στη Γερμανία…” Ξέρετε κάτι αγαπητοί συνάδελφοι: το ναζιστικό κόμμα δεν το ίδρυσε ο Χίτλερ αλλά ο Άντον Ντρέξτλερ στα 1919 -ο Χίτλερ είχε μάλιστα την υπ’ αριθ. 55 κάρτα μέλους γεγονός που
προβλημάτιζε την μετέπειτα ναζιστική αγιογραφία. Λεπτομέρεια θα μου πείτε, ενδεικτική όμως: ακόμα και όταν θυμώνετε, δεν σας “βγαίνει” η ιστορία. Αν μου υποσχεθείτε ότι θα σταματήσετε να την κακοποιείτε και ότι πριν μιλήσετε θα συμβουλεύεστε μία όποια εγκυκλοπαίδεια, μπορεί να γίνουμε και φίλοι….

Μία που το ‘φερε ο λόγος ας προσθέσω λίγα λόγια για τις ενστάσεις των συντακτών του περί ελληνικής ιστοριογραφίας τόμου του ΕΙΕ. Έχω την εντύπωση ότι εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζω δημόσια και με κάθε τρόπο την αντίθεσή μου στο να θεωρείται ο -ερήμην στοιχείων, όπως ένας ιστορικός τα αντιλαμβάνεται- αντικομμουνισμός επαρκής και αναγκαία ιδιότητα για να αναδείξει “νέα θεματική” στην ιστορία και να μεταβάλει πολιτικούς επιστήμονες πολύ συγκεκριμένων προδιαγραφών σε φορείς “ανανέωσης” της ιστορικής επιστήμης. Έχω τονίσει ότι το αξίωμα περί της απόλυτα εγκληματικής φύσης του κομμουνισμού – του λενινισμού όπως ενίοτε οι πρωταγωνιστές της κίνησης το ορίζουν – δεν μπορεί να είναι επιστημονικό αξίωμα όπως τουλάχιστον εγώ έχω διδαχθεί την επιστήμη. Ποικιλότροπα επίσης έχω τονίσει ότι δεν μπορεί η κοινότητα των ιστορικών να νομιμοποιεί πρακτικές “εκβιασμού” ή παραποίησης των στοιχείων στο βωμό της εξυπηρέτησης προφανών πολιτικών στόχων, διότι τότε αυτοακυρώνεται. Αρνούμενος αυτή την αυτοακύρωση και σεβόμενος τους συναδέλφους μου ιστορικούς και το έργο τους εγώ έκανα τις επιλογές μου – οι συντάκτες του τόμου έκαναν τις δικές τους – το αποτέλεσμα είναι αυτό που περιέγραψα. Υπάρχει σε όλα αυτά τίποτε δυσνόητο;

***

Θέλω όμως να σταθώ στην βαθιά ουσία της διαμάχης, χωρίς να επιμείνω στο “δέον γενέσθαι” με το βιβλίο αυτό. Όπως κάθε σχολικό βιβλίο την ευθύνη για την κυκλοφορία του την έχει το υπουργείο Παιδείας και η εκάστοτε πολιτική που αυτό
ακολουθεί. Η τρέχουσα εκπαιδευτική πολιτική, έχει διάφορες πτυχές, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι μεθοδεύσεις ενάντια στον θεσμό τον οποίο εγώ υπηρετώ, το δημόσιο Πανεπιστήμιο, αλλά και η συγκεκριμένων στόχων ανάπλαση των σχολικών βιβλίων. Μπερδεμένη στο δίλημμα “εθνικισμός” – “αντιεθνικισμός” σημαντικό μέρος της αριστεράς ετούτου του χώρου (πείτε την ανανεωτική αριστερά) έχει αφιερωθεί στην προάσπιση του συγκεκριμένου βιβλίου και της συνακόλουθης εκπαιδευτικής αντίληψης η οποία εκπορεύεται σαφώς από την σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας -η οποία επίσης υπερασπίζεται το βιβλίο ανεξαρτήτως κόστους- αδυνατώντας να δει τις αντιφάσεις που προκύπτουν από αυτή της την επιλογή.

Δεν είναι δυνατό να συγκρούεται ο πολιτικός αυτός χώρος ολοκληρωτικά με την κυβερνητική πολιτική για τα πανεπιστήμια και ταυτόχρονα να προασπίζει μέχρι θανάτου άλλες πτυχές της ίδιας πολιτικής. Οι ενδείξεις δε για
τη συγγένεια των κυβερνητικών στόχων και των “εκλαϊκευτών” τους δεν λείπουν. Θυμίζω ποιοι ήσαν οι “συνομιλητές” της υπουργού Παιδείας την εποχή που κορυφώνονταν οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο νόμο για τα Πανεπιστήμια και την προάσπιση του άρθρου 16…

Κάτω από αυτή τη στάση νομίζω ότι υποκρύπτεται κάτι περισσότερο από απλή σχιζοφρένεια -στην πολιτική δεν υπάρχουν εξάλλου τέτοιες έννοιες. Το πρώτο που φαίνεται να υπάρχει είναι μία παρεξήγηση. Αν και δεν βρισκόμαστε σε εποχές
έξαρσης του φαινομένου, στα 1991 λόγου χάρη, ο εθνικισμός αντιμετωπίζεται ως κυρίαρχη στη χώρα μας πολιτική. Τα γεγονότα μάλλον το αντίθετο δείχνουν. Όχι μόνο ο ακροδεξιός αυτός χώρος, παρά τις ευνοϊκές συνθήκες και τη σύμπραξη
ηγετικών κλιμακίων της Εκκλησίας, έχασε κατά κράτος όλες τις μεγάλες μάχες που έδωσε στα τελευταία χρόνια: Μακεδονικό, ταυτότητες κλπ. κλπ., αλλά και η σημερινή του παρέμβαση έχει σαφέστατα αντιπολιτευτικά χαρακτηριστικά. Στην ουσία αυτό που παίζεται είναι η εκλογική δύναμη των ακροδεξιών σχημάτων και η είσοδός τους ή μη στην επόμενη Βουλή. Η πολιτική εξουσία στη χώρα μας σήμερα -όπως και η πολιτική εξουσία στην Ευρώπη των 27- είναι βαθιά αντιεθνικιστική -κοσμοπολίτικη αν θέλετε- πιστή στα δόγματα εκείνα που έχουν αντικαταστήσει στον κόσμο ολόκληρο τις αξίες και τους κανόνες της πολιτικής με τις αντίστοιχες και τους αντίστοιχους της οικονομίας, της περίφημης “αγοράς”.

Αυτά τα τελευταία απορρυθμίζουν σήμερα τις κοινωνικές σχέσεις και οπωσδήποτε τα εκπαιδευτικά συστήματα τα οποία πρέπει να πάψουν να είναι “εθνικά” με όλη την συνθετότητα αυτού του όρου: να πάψουν δηλαδή να είναι δημόσια, να είναι
θεμελιωμένα σε δημοκρατικές συμβάσεις – συνταγματικές επιταγές κ.λπ.- να είναι ευθύνη της κοινωνίας ολόκληρης. Αυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη πολιτική και αυτή κατηγορώ ότι υπηρετεί το βιβλίο της ΣΤ’ δημοτικού. Αυτή είναι η πηγή του
“άγχους” περί του “πολιτικά ορθού” που αισθάνονται οι συντάκτες του βιβλίου.

Στην πολιτική οι “παρεξηγήσεις” δεν είναι ποτέ τυχαίες. Καθώς ο Συνασπισμός dsc04418_.jpgβρίσκεται σε μεταβατική κατάσταση και καθώς στις δικές του εσωτερικές αντιθέσεις προστέθηκαν και εκείνες ολόκληρου του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, αναζητά εναγωνίως
ενοποιητικά σημεία. Η πάλη ενάντια στον εθνικισμό και την Εκκλησία είναι προφανώς το πλέον πρόσφορο από αυτά. Στο βωμό όμως αυτής της ενοποιητικής επιλογής θυσιάζονται άλλα πολύτιμα πράγματα. Ο αντιεθνικισμός καθίσταται πεμπτουσία της αριστερής πολιτικής με ισοπεδωτικό τρόπο σαρώνοντας όλες σχεδόν τις υπόλοιπες αξίες και τα πολιτικά χαρακτηριστικά της αριστεράς: την μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις θεώρηση των πραγμάτων πρώτα απ’ όλα. Πραγματικά η επιλογή αυτή καθιστά την αριστερή παρέμβαση “αταξική” με την έννοια ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί το πως αυτά που διακυβεύονται συνδέονται με την οξυμένη κοινωνική -ταξική- πραγματικότητα στη χώρα μας.

Ο χώρος δεν μου επιτρέπει παρά να ξύσω την επιφάνεια ετούτου του πολύ σοβαρού προβλήματος. Αυτοί οι “νόμοι” της οικονομίας που έχουν αλώσει την πολιτική, εξωθούν στο περιθώριο μεγάλες μάζες ανθρώπων -σε περισσότερα από δύο
εκατομμύρια άτομα μετρήθηκαν επίσημα οι “κάτω από το όριο της φτώχειας” συμπολίτες μας- και δημιουργούν ρεύματα κοινωνικής αστάθειας και αμηχανίας. Σε δύο επίπεδα το έθνος προσφέρεται ως καταφύγιο αυτών των άτυχων της
“μεταρρύθμισης”. Στο φαντασιακό πρώτα, όπου η διολίσθηση σε δυσμενέστερες ταξικά θέσεις, εξορκίζεται στο όραμα της εθνικής οντότητας -όπου όλοι είναι Έλληνες, άρα ίσοι- από εδώ προκύπτουν οι πολιτικά σκοτεινές πτυχές του εθνικισμού. Στο πολιτικό δεύτερο, όπου δια του έθνους παρουσιάζεται εφικτή η αντιμετώπιση των “κανόνων της αγοράς” που συνθλίβουν τους ανθρώπους. Αυτού που “στη δημοτική” ορίζεται ως “παγκοσμιοποίηση”, όρος εύλογα προσφιλής τόσο στον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, στο ΛΑΟΣ όσο και στο Κοινωνικό Φόρουμ και τον Συνασπισμό. Το έθνος δηλαδή, ως θεμελιακή πολιτική βάση της κοινωνίας μας οφείλει, σύμφωνα με αυτή τη διάχυτη όσο και λανθάνουσα αντίληψη, να προστατεύσει από την επέλαση του χωρίς πατρίδα κεφαλαίου τους μετέχοντες σε αυτό, τα μέλη του.

Η ελληνική αριστερά, πάντοτε αντι-ιμπεριαλιστική, πάντοτε πατριωτική, είχε πάντοτε συνείδηση αυτού του κρίσιμου -με βάση τα μεγέθη της χώρας μας- παράγοντα. Υπήρξε επίμονα πατριωτική με τρόπο όμως που σαφέστατα τη διαχώριζε prosfigikadn2mcv.jpgαπό τον εθνικισμό των φαντασιώσεων που χρησιμοποιούν οι απέναντι. Πάντοτε για την αριστερά ο πατριωτισμός των Ελλήνων σταματούσε εκεί όπου άρχιζε ο πατριωτισμός των άλλων, αξία και μέγεθος απόλυτα σεβαστά. Αλλά χωρίς τον πατριωτισμό, και αυτό σημαίνει χωρίς όλα όσα τον προσδιόρισαν, την ιστορία του πάνω απ’ όλα – δεν υπάρχει πολιτικό σώμα με το οποίο θα συνδιαλλαγεί η αριστερά. Προσβλέποντας στην “προστασία” απέναντι στα επελθόντα και στα επερχόμενα από το έθνος και διά του έθνους, οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τον καπιταλισμό, αναζητούν τρόπους πολιτικής αντίστασης, πολιτική έκφραση για την προάσπιση των συμφερόντων τους που ποδοπατούνται. Αυτό είναι το πολιτικό σώμα που μας ενδιαφέρει σχεδόν τόσο διαυγές όσο και στον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης που για πρώτη φορά το προσδιόρισε. Δεν είναι δυνατό η αριστερή πολιτική να στρέφει την πλάτη σε αυτό το κρίσιμο κοινωνικά και πολιτικά σημείο συνεύρεσης. Εκτός αν οι διεθνικές “μη κυβερνητικές οργανώσεις – ΜΚΟ” -που προβληματίζονται για το αν θα σώσουν πρώτα τις φάλαινες ή πρώτα τους ανθρώπους- αποτελούν το σώμα των “πολιτών” του μέλλοντος. Καλά κρασιά…

Δεν ξέρω αν όσοι πολεμούν το πνεύμα του βιβλίου της ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού πολεμούν το πνεύμα του Διαφωτισμού όπως άφησε να εννοηθεί ο σ. Βούτσης στην |Αυγή| και άλλοι. Διαισθάνομαι όμως ότι το βιβλίο αυτό υπηρετεί μία πολιτική που
αποκόπτει την αριστερά από τις κοινωνικές εκείνες ομάδες που ταξικά την έχουν ανάγκη. Της επιτρέπει να είναι μη κυβερνητική οργάνωση, φιλανθρωπική έστω. Καθώς δε ανήκω σε εκείνους που στην πολιτική δεν πιστεύουν στο άλλοθι της “βλακείας” φοβάμαι ότι οι ενδείξεις πείθουν ότι οι βασικές πολιτικές και κοινωνικές επιλογές έχουν ήδη γίνει σε μεγάλο τμήμα ετούτου εδώ του πολιτικού χώρου.

ΥΓ.: Πολλές από τις παραπάνω ιδέες αποσαφηνίστηκαν σε διαδοχικές συζητήσεις με τον Ανδρέα Πανταζόπουλο. Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα γι αυτό.

http://193.218.80.70/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=454517&-w=&-V=hpress_int&-P

Advertisements

Η ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ VOL.2 «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»


«Την καταδίκη της χώρας μας επειδή μεταξύ άλλων δεν αναγνωρίζει τα διπλώματα που χορηγήθηκαν από ξένα πανεπιστήμια μετά από σπουδές σε ελληνικά κέντρα ελευθέρων σπουδών ή κολέγια ζητά ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου»
skai.gr (19/04/07)


Το ζήτημα έχει ως εξής. Στην Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ έχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στηθεί μία αγορά Ιδρυμάτων που απευθύνεται κυρίως σε αλλοδαπούς φοιτητές. Αυτή, περιλαμβάνει ιδρύματα όλων των κατηγοριών, από εκείνα που δέχονται την «αφρόκρεμα» των σπουδαστών μέχρι χείριστης ποιότητας κέντρα που πουλούν κενές ελπίδες στα μεσσαία στρώματα των χωρών του εξωτερικού. Στην πρώτη περίπτωση, πέρα από τα πολύ υψηλά κέρδη που αποκομίζουν τα ιδρύματα από τα ακριβά δίδακτρα, επιτελείται και η περιώνυμη «απομύζηση εγκεφάλων»: οι περισσότεροι φοιτητές μένουν εν’ τέλει στην χώρα όπου σπούδασαν κι έτσι η οικονομία ενσωματώνει αυτούς τους «αλλοδαπούς εγκεφάλους» στερώντας από τις χώρες καταγωγής την πολύτιμη γνώση τους. Στην δεύτερη, αναλαμβάνει η αυτοματική του νεοφιλελευθερισμού να παρέχει μία καρικατούρα σπουδών στον άξονα «λιγότερες δαπάνες- περισσότερο κέρδος».


Μετά τις επιθέσεις των ισλαμιστών σε ΗΠΑ και Βρετανία, η πολιτική των χωρών αυτών αναθεώρησε την εκπαιδευτική πολιτική των ιδρυμάτων. Από τότε και μετά, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών επιθυμούν την μείωση του πληθυσμού των αλλοδαπών φοιτητών, γιατί θεωρούν πως αποτελούν μια κατηγορία «υψηλού κινδύνου» για την ανάπτυξη των «τρομοκρατικών δικτύων». Γι’ αυτό και ενθάρρυναν την εκπαιδευτική αγορά να στραφεί στην πολιτική του Franchising.


Πλέον τα ιδρύματα προτιμούν να πωλούν την φίρμα σε κέντρα ελευθέρων σπουδών στο εξωτερικό, παρά να δέχονται φοιτητές από το εξωτερικό. Γι’ αυτό και η πολιτική πίεση να απελευθερωθούν οι εκπαιδευτικές αγορές από το «δημόσιο μονοπώλιο» είναι μεγάλη. Στην χώρα μας, φρόντισαν ήδη από την αρχή να διαμορφώσουν μιαν εναλλακτική λύση, στην περίπτωση που η ιστορία με το «16» πήγαινε στράφι. Την προσφυγή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο με αίτημα να αναγνωρίσει το ελληνικό κράτος τα πτυχία των Πανεπιστημίων του Εξωτερικού που δίδονται από τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών της χώρας. Αυτές τις μέρες, βγήκε η θετική εισήγηση του εισαγγελέα. Τον Σεπτέμβριο-περίπου- αναμένεται η απόφαση. Όπως βλέπετε, η απορρύθμιση του πανεπιστημίου δεν θα κωλώσει τόσο εύκολα…

Αγωνιστες του IRA και της ΕΟΚΑ σε κοινη εκδηλωση

 

 

 

 

 

 

 

(φώτο):
Γρηγόρης Αυξεντίου και Bobby Sands, ήρωες του
αντί-αποικιακού αντιβρετανικού αγώνα

 

Σήμερα, στην Κύπρο, διοργανώνεται μία πολύ σημαντική εκδήλωση. Αγωνιστές του ΙΡΑ και της ΕΟΚΑ, οι οποίοι διετέλεσαν συγκρατούμενοι στις βρετανικές φυλακές, οργανώνουν κοινή εκδήλωση- παρουσίαση του βιβλίου του Βία Λειβαδά " Κύπριοι και Ιρλανδοί κατάδικοι στις φυλακές της Αγγλίας 1956-1959. Πρόκειται για μία εκδήλωση που απαντά από μόνη της στις πρόσφατες απόπειρες των "αναθεωρητών ιστορικών" να κατασυκοφαντήσουν τον εθνικό-απελευθερωτικό- αντί-αποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ ως "εθνικιστικό".

 

…Ο συγγραφέας, βέβαια, δεν είναι "ιστορικός". Ανήκει στην συμπαθή τάξη των Κύπριων και Ιρλανδών "housewifes" και των "εργατών" που έγραψαν την
Ιστορία…

 

Αναδημοσιεύουμε από την Σημερινή της 17/04/07, την
συνέντευξη του συγγραφέα, Βία Λειβαδά.

Αγωνιστές του ΙΡΑ και της ΕΟΚΑ σε κοινή εκδήλωση

Οι κοινοί αγώνες και η
στενή φιλία που αναπτύχθηκε στις δύσκολες εκείνες μέρες, δεν ξεχάστηκε με την
αμνηστία και απελευθέρωσή μας. Συνεχίστηκε και εξακολουθεί να συνεχίζεται με
αλληλογραφία και επισκέψεις

 


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ

Αγωνιστές της ΕΟΚΑ και του Ιρλανδικού Δημοκρατικού
Στρατού, που διετέλεσαν συγκρατούμενοι στις βρετανικές φυλακές, οργανώνουν κοινή
εκδήλωση μεθαύριο Πέμπτη στις 8.00 μ.μ., στην αίθουσα τελετών της Μονής Κύκκου
στον Αρχάγγελο.
Αφορμή για την εκδήλωση αποτελεί το βιβλίο του Βία Λειβαδά «Κύπριοι και Ιρλανδοί
Κατάδικοι στις φυλακές της Αγγλίας 1956-1959», ο οποίος ήταν κι αυτός ένας εκ
των καταδίκων.

 

Με ποια αφορμή γίνονται οι εκδηλώσεις μαζί με τους
Ιρλανδούς αγωνιστές του ΙΡΑ, που έχετε καλέσει γι’ αυτόν το σκοπό στην Κύπρο;

Τόσο οι Κύπριοι όσο και οι Ιρλανδοί Πολιτικοί Κατάδικοι
που μεταφέρθηκαν από τους αποικιοκράτες στις Αγγλικές Φυλακές κατά τη διάρκεια
του απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, από χρόνια είχαμε την επιθυμία να
συναντηθούμε όλοι μαζί. Να θυμηθούμε τις δύσκολες μέρες των φυλακών και να
ξαναμιλήσουμε για τα οράματα των αγώνων μας.

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου μου βιβλίου
«Κύπριοι και Ιρλανδοί Πολιτικοί Κατάδικοι στις Φυλακές Αγγλίας», αποφασίσαμε να
πραγματοποιήσουμε τη συνάντηση τώρα.

Οργανώνουμε μαζί με τους Ιρλανδούς συναγωνιστές μας μια
εκδήλωση φιλίας και ανάμνησης των δύσκολων, αλλά ηρωικών ημερών της φυλάκισής
μας. Στις φυλακές της αποικιοκρατίας, γίναμε στενοί φίλοι και συνεργάτες στην
προσπάθεια απόδρασής μας από τις φυλακές με σκοπό να συνεχίσουμε τον αγώνα
ελευθερίας.

 

Πώς ήταν οι σχέσεις σας με τους Ιρλανδούς στις φυλακές;

Από την ίδια στιγμή που μπήκαμε στις φυλακές γίναμε μια
ομάδα, η «ομάδα των επαναστατών». Οι κοινοί αγώνες και η στενή φιλία που
αναπτύχθηκε στις δύσκολες εκείνες μέρες, δεν ξεχάστηκε με την αμνηστία και
απελευθέρωσή μας. Συνεχίστηκε και εξακολουθεί να συνεχίζεται με αλληλογραφία και
επισκέψεις.

Οι αγώνες για την ελευθερία δένουν τους αγωνιστές που
πρεσβεύουν τις ίδιες αρχές και αγαπούν την αγωνιζόμενη πατρίδα των φίλων τους
όπως τη δική τους. Αυτό υπήρξε το κατεξοχήν χαρακτηριστικό, αφού στόχος της
απόδρασής μας ήταν η συνέχιση του αγώνα στην Ιρλανδία μέχρι να μπορέσουμε να
γυρίσουμε στην Κύπρο να συνεχίσουμε στις τάξεις της ΕΟΚΑ.

 

Τι διαλαμβάνει η κοινή εκδήλωσή σας;

Με την παρουσία των Ιρλανδών συναγωνιστών μας στην
Κύπρο, οργανώνουμε κοινή εκδήλωση, που είναι αφιερωμένη στη Μνήμη του αγωνιστή
της ΕΟΚΑ Νικόλα Ιωάννου, φοιτητή τότε στο Λονδίνο, που θυσίασε τη ζωή του, σε
μια προσπάθεια οργάνωσης της απόδρασής μας από τις φυλακές. Η εκδήλωση θα γίνει
αυτήν την Πέμπτη, στις 20.00, στην Αίθουσα τελετών της Ιεράς Μονής Κύκκου, στον
Αρχάγγελο.

Κατά την εκδήλωση θα χαιρετίσουν εκπρόσωποι του ΣΙΜΑΕ,
των Συνδέσμων αγωνιστών, των Κύπριων αγωνιστών που μεταφέρθηκαν στις φυλακές
Αγγλίας. Θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Βία Λειβαδά από το φιλόλογο Γιάννη Σπανό,
που είναι αφιερωμένο στη Μνήμη του Νικόλα Ιωάννου, ως ελάχιστη οφειλόμενη τιμή
για τη θυσία του.


Ποιο, θα λέγατε, ότι είναι το μήνυμα της κοινής αυτής εκδήλωσης;

Επιβεβαιώνεται και πάλι ότι η ελευθερία κερδίζεται με
αγώνες, με θυσίες και με αίμα, δεν δωρίζεται. Και οι δύο λαοί μας, ο ιρλανδικός
και ο κυπριακός, το γνωρίζουμε πολύ καλά από την πιο σκληρή πλευρά του. Οι
Ιρλανδοί πλήρωσαν το τίμημα μιας συμφωνίας που διαμέλιζε την πατρίδα τους με
άφθονο αίμα, αγώνες και διαμάχες για ενενήντα χρόνια μετά τον ηρωικό αγώνα τους
του 1917-21. Οι συμφωνίες Ζυρίχης ήταν πιστή αντιγραφή της συμφωνίας αυτής, αλλά
και του τρόπου με τον οποίο επιτεύχθηκε. Και μεις πληρώνουμε ακόμη τις συνέπειες
αυτών των συμφωνιών με πραξικοπήματα, εισβολή και προσπάθειες διαστρέβλωσης της
ιστορίας μας, για να υποταχθούμε στους ισχυρούς ηγέτες της παγκοσμιοποίησης.

Δεν θα τους περάσει. Η αντίσταση είναι σθεναρή τόσο
ενάντια στον εσωτερικό εχθρό όσο και στον εξωτερικό και είμαστε αποφασισμένοι να
υποστηρίξουμε την ελευθερία της πατρίδας μας με κάθε κόστος.

 

Έχετε άλλα σχέδια για τις μελλοντικές εκδηλώσεις μαζί;

Παρόμοια εκδήλωση θα γίνει και στην Ιρλανδία. Το βιβλίο
μεταφράζεται στα Αγγλικά και θα γίνει η παρουσίασή του στην Ιρλανδία σε σύντομο
χρόνο. Αυτήν τη φορά μια ομάδα από τους Κύπριους αγωνιστές θα επισκεφθούμε τη
δική τους μαρτυρική πατρίδα, που πέρασε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά τελικά άρχισε
να βρίσκει το δρόμο της συνένωσης. Ευχόμαστε το καλύτερο.

Καλωσορίζω και πάλι τους Ιρλανδούς συναγωνιστές μας
στην πατρίδα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

 

Ευχαριστω, ω Αφεντη!

Διαβάζουμε τις δηλώσεις του Αμερικάνου υφυπουργού εξωτερικών στο Βήμα:

«Με την υπόθεση της ματαίωσης της ΝΑΤΟϊκής άσκησης στον Αη Στράτη «έγινε ένα λάθος, το οποίο αναγνωρίστηκε και αντιμετωπίστηκε», παραδέχεται σε συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών Κουρτ Βόλκερ.

Προχωρεί μάλιστα ακόμη περισσότερο, λέγοντας ότι «η Ελλάδα πρέπει τώρα να ζητήσει από το ΝΑΤΟ τον επαναπρογραμματισμό της άσκησης».

«Ξέρουμε όλοι ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, η Ελλάδα, η Τουρκία, τα όργανα και οι θεσμοί του ΝΑΤΟ, ώστε να μην ακουμπάμε σε ‘καυτά θέματα’ που δημιουργούν δυσκολίες. Επί του προκειμένου, έγινε ένα λάθος, αναγνωρίστηκε, αντιμετωπίστηκε και νομίζω ότι σε αυτό το στάδιο η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει τον επαναπρογραμματισμό της άσκησης» αναφέρει.

«Αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που υπήρξε πρόβλημα» παραδέχεται, προβλέπει ότι «θα ξανασυμβεί» και συμπληρώνει: «Αυτή τη φορά αναγνωρίσαμε ότι (ο Αη Στράτης) είναι ελληνικό νησί και ότι δεν είναι αποστρατιωτικοποιημένο».»

…»Θα ξανασυμβεί» ,λοιπόν, και ας είμαστε τυχεροί γιατί «αυτή τη φορά» αναγνώρισαν ότι ο Άη Στράτης είναι ελληνικό νησί. Εμένα γιατί μου φαίνεται ως προειδοποίηση;

Υ.Γ. Κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, ο υφυπουργός είχε «διευρυμένο πρόγραμμα επαφών». Συνάντησε τον Βαληνάκη, τον Πάγκαλο, τον Αρχηγό της ΕΛΑΣ και τον ναύαρχο ΓΕΕΘΑ.

ΜΠΕΡΕΖΟΦΣΚΙ: Ο ΠΟΥΤΙΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ

(Κόψε φάτσα, βγάλε συμπέρασμα…)

Αντιγράφουμε από το in.gr:


«Ο Ρώσος μεγιστάνας Μπόρις Μπερεζόφσκι αποκαλύπτει από τις σελίδες του Guardian ότι οργανώνει εξέγερση στη Ρωσία για την ανατροπή του Βλ.Πούτιν με «αναγκαία» χρήση βίας. Δηλώσεις που εξοργίζουν το Κρεμλίνο και δυναμιτίζουν περαιτέρω τις σχέσεις Μόσχας-Λονδίνου…


Επί τριετίας ο πολυεκατομμυριούχος εχθρός του Κρεμλίνου απολαμβάνει πολιτικού ασύλου στη Βρετανία, η οποία αρνήθηκε τον Ιούνιο του 2006 ρωσικό αίτημα εκδόσης του Μπόρις Μπερεζόφσκι για πρόθεση ανατροπής του Βλαντιμίρ Πούτιν.


Σχεδόν ένα χρόνο μετά ο Ρώσος μεγιστάνας δίνει συνέντευξη στη βρετανική εφημερίδα Guardian, στοχεύοντας εμφανώς να εξοργίσει ακόμη περισσότερο το Κρεμλίνο.


Η ρωσική Εισαγγελία κίνησε τη διαδικασία για άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος του Μπερεζόφσκι δεδομένου ότι «υπάρχει ανοιχτό κάλεσμα για βίαιη ανατροπή της συνταγματικής τάξης», και ζητήθηκε εκ νέου η έκδοσή του.


«Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι δικηγόροι στη Βρετανία.Οι εκκλήσεις για βίαιη ανατροπή των συνταγματικών αρχών μιας άλλης χώρας αρκούν για τη λήψη των απαραίτητων νομικών μέτρων» δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.


Ο Μπόρις Μπερεζόφσκι δηλώνει πως οργανώνει από τη βάση του, τη Βρετανία, μία «νέα ρωσική επανάσταση» έχοντας στενές επαφές με μέλη της πολιτικής ελίτ στη Ρωσία.


Τονίζει πως η βία είναι απαραίτητη για την ανατροπή του Βλαντιμίρ Πούτιν, ισχυριζόμενος πως χρηματοδοτεί ήδη ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον Ρώσο πρόεδρο και οι οποίοι συνωμοτούν για την εκτέλεση πραξικοπήματος στο προεδρικό μέγαρο.


«Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε βία για να αλλάξουμε αυτό το καθεστώς» λέει ο Μπερεζόφσκι και ερωτηθείς εάν υποθάλπει μία εξέγερση απαντά στον δημοσιογράφο του Guardian: «Είστε απολύτως σωστός».


Ο ίδιος επισήμανε ότι μέλη της πολιτικής ελίτ στη Ρωσία, τα οποία δεν κατονόμασε γιατί όπως είπε θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τους, έχουν την άποψη ότι ο Πούτιν υπονομεύει τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, συγκεντρώνει εξουσίες και παραβιάζει το ρωσικό Σύνταγμα.


«Δεν γίνεται αλλαγή καθεστώτος με δημοκρατικές εκλογές» υποστήριξε ο Μπερεζόφσκι. «Εάν ένα τμήμα της πολιτικής ελίτ διαφωνεί με ένα άλλο τμήμα της πολιτικής ελίτ, τότε αυτός είναι ο μόνος δρόμος στη Ρωσία για την αλλαγή καθεστώτος. Προσπαθώ να κινητοποιήσω αυτή τη διαδικασία» προσθέτει στη συνέντευξή του ο Ρώσος πολυεκατομμυριούχος.


Ο επιχειρηματίας ανέφερε επίσης ότι προσφέρει «την εμπειρία του και την ιδεολογία του» σε αυτούς με τους οποίους βρίσκεται σε επαφή. «Υπάρχουν και πρακτικά βήματα, που κάνω τώρα και κυρίως οικονομικά» σημειώνει.


Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Guardian, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντίτρι Πεσκόφ καταδίκασε τις δηλώσεις αυτές και εξέφρασε την ελπίδα ότι θα προκαλέσουν επανεξέταση του καθεστώτος παραμονής του Μπερεζόφσκι στη Βρετανία
«.


Λαμπρά! Αφ’ ενός τους περικυκλώνουν με τις στρατιωτικές βάσεις και αφετέρου ξαμολούν τις ντόπιες «σύμμαχες δυνάμεις» προκειμένου να δημιουργήσουν «εσωτερικό μέτωπο». Και τι «σύμμαχες δυνάμεις»… Παιδιά πρώτης, όλοι αυτοί, διέπραξαν μία από τις μεγαλύτερες ληστείες δημόσιου πλούτου που έχει καταγραφεί ποτέ στα χρονικά, στην Ρωσία του ’90.


Να δώσουμε ορισμένα στοιχεία;



Μετά την κατάρρευση των μεταρρυθμίσεων Γκορμπατσώφ και την πτώση της κυβέρνησής του, οι νέοι Ρώσοι μεταρρυθμιστές, ακολουθώντας τις συμβουλές μιας ομάδας συμβούλων του Χάρβαρντ, προσπάθησαν να εντάξουν την Ρωσία στο νέο διεθνές οικονομικό περιβάλλον μέσω μίας «θεραπείας σοκ». Αυτή περιλάμβανε πολιτικές που αντιστοιχούσαν σε μία «χημικά καθαρή» εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού. Στις αρχές του 1992, ο καθηγητής Τζέφρεϋ Σακς εισηγήθηκε την κατάργηση του κρατικού σχεδιασμού, του ελέγχου των τιμών, ενώ προώθησε τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την άμεση ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων. Ο ακρογωνιαίος λίθος της προτεινόμενης πολιτικής συνίστατο στην άμεση υλοποίηση αυτών των πολιτικών. Έτσι, στις αρχές του 1992 οι έλεγχοι των τιμών στα εμπορεύσιμα αγαθά ήρθησαν κατά 90%, ενώ μέχρι το 1994 τα τρία τέταρτα της μεσαίας και μεγάλης βιομηχανίας ιδιωτικοποιήθηκαν με αποτέλεσμα το 62% του επίσημου Α.Ε.Π. να παράγεται πλέον από ιδιώτες.


Μέσα σε δύο χρόνια η Ρωσία ολοκλήρωσε την μετάλλαξή της σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς. Επρόκειτο για έναν κολοσσιαίο μετασχηματισμό, που συντάραξε συθέμελα τη ρώσικη κοινωνία. Δύο υπήρξαν τα κύρια χαρακτηριστικά της νέας πραγματικότητας: αφ’ ενός, η ολοκληρωτική αποσύνθεση της κοινωνικής συνοχής και η οικονομική κατάρρευση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, η οποία ήταν τόσο έντονη ώστε είχε τεράστιες συνέπειες ακόμα και στην δημογραφική πορεία της χώρας· αφ’ ετέρου, η ανάδυση μίας ολιγαρχίας που αποτελείτο από πρώην μεσαία και ανώτερα στελέχη του κόμματος, τα περιβόητα μέλη μιας ανερχόμενης μαφίας, οι οποίοι μέσα σε μία νύχτα –κυριολεκτικά!– ιδιοποιήθηκαν την κρατική περιουσία, εκμεταλλευόμενοι τις ιδιωτικοποιήσεις που εισηγούνταν η «θεραπεία σοκ».


Η διάλυση της οικονομίας
Μέσα σε τρία χρόνια, από το 1992 ως το 1995, το ρώσικο Α.Ε.Π. μειώθηκε κατά 42% και η βιομηχανική παραγωγή κατά 46%, ενώ από το 1989 ως το 2000 η οικονομία συρρικνώθηκε κατά το ήμισυ. Το πραγματικό εισόδημα μειώθηκε κατά 40% την περίοδο 1991- 2000, ενώ, το 80% των Ρώσων δεν διέθεταν καθόλου οικονομίες. Την περίοδο αυτή, η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη: στα τέλη της δεκαετίας του ’90, 44 εκατομμύρια άνθρωποι –σε μία Ρωσία των 148 εκατομμυρίων– ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ τα τρία τέταρτα του πληθυσμού επιβίωναν με λιγότερα από 100 δολάρια τον μήνα.


Οι δημογραφικές και κοινωνικές συνέπειες
Η δραματική επιδείνωση των συνθηκών ζωής της πλειοψηφίας των Ρώσων πολιτών, είχε τρομακτικό αντίκτυπο στους δημογραφικούς δείκτες. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας, οι αυτοκτονίες διπλασιάστηκαν και οι θάνατοι από αλκοόλ τριπλασιάστηκαν. Υπήρξε κατακόρυφη πτώση των γεννήσεων, ενώ η παιδική θνησιμότητα αυξήθηκε ραγδαία. Πέντε χρόνια μετά τις αλλαγές, το προσδόκιμο της επιβίωσης έπεσε κατά δύο χρόνια για τις γυναίκες και κατά τέσσερα χρόνια για τους άνδρες φτάνοντας στα εβδομήντα δύο και τα πενήντα οκτώ(!) χρόνια αντίστοιχα, νούμερα που είναι χαμηλότερα κι από εκείνα του τέλους του 19ου αιώνα!


Το κείμενο είναι παρμένο από το 61ο τεύχος του Άρδην (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος ’06), όπου και υπάρχει αφιέρωμα για την Ρωσία.


Υ.Γ. Σήμερα, μετά την έκκληση του Μεζερόφσκι, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις στην Μόσχα, όπου και συνελήφθη ο γνωστός σκακιστής Γκάρι Κασπάροφ.

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

φώτο: Αμερικάνοι πεζοναύτες κατά την επιδρομή τους στα Σούσα


Βλέποντας τους «300» από πειρατικό DVD το Μ. Σάββατο, σκεφτόμουν: Καλά, ο Γκέμπελς το σκηνοθέτησε αυτό το πράγμα; Πτυχές της ναζιστικής κοσμοαντίληψης ελλοχεύουν παντού: λατρεία της βίας, του αίματος, της δύναμης, ύμνος στον πόλεμο. Αγκρρρ!


Και βεβαίως, η ταινία είναι εμποτισμένη με την τελευταία λέξη της τρέχουσας πολιτικής προπαγάνδας. Οι Πέρσες εμφανίζονται ως σχεδόν άνθρωποι, ο Ξέρξης παρουσιάζεται κάτι σαν αρχαίος Μέριλυν Μάνσον, ενώ ο Λεωνίδας δεν παραλείπει συχνά-πυκνά να βγάζει ως άλλος Μπους «δεκάρικους» για την Ελευθερία, τα δικαιώματα κλπ,κλπ.


Σήμερα στην «Ε», παρουσιάζεται συνέντευξη του σχεδιαστή του κόμικ, Φρανκ Μίλερ. Σ’ αυτήν, ο σχεδιαστής δηλώνει:


«Ακούω συχνά τους ανθρώπους να αναρωτιούνται γιατί επιτεθήκαμε στο Ιράκ. «Επειδή πολεμάμε τον ολοκληρωτισμό», απαντάω. Κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί μετά το Περλ Χάρμπορ επιτεθήκαμε στη ναζιστική Γερμανία. Το κάναμε επειδή έπρεπε να συντρίψουμε τον παγκόσμιο φασισμό. Και τώρα κάνουμε κάτι αντίστοιχο, αφού έτσι κι αλλιώς το Ιράκ μάς χτύπησε πρώτο (μπαρδόν;)»


…και συνεχίζει…


«…κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είμαστε ενάντια στη βαρβαρότητα του 6ου αιώνα, που αντιπροσωπεύουν οι σύγχρονοι εχθροί μας. Αυτοί αποκεφαλίζουν ανθρώπους, κακομεταχειρίζονται τις γυναίκες και γενικότερα δεν έχουν καμιά σχέση με τον πολιτισμό μας. Ο δικός τους πολιτισμός δεν έχει προσφέρει τίποτα στην ανθρωπότητα. Ζω σε μια πόλη όπου τρεις χιλιάδες γείτονές μου σκοτώθηκαν από αεροπειρατές που κατέλαβαν αεροπλάνα τα οποία οι ίδιοι ήταν ανίκανοι να κατασκευάσουν»


Τι να σχολιάσει κανείς σ’ αυτές τις δηλώσεις; Όλα είναι ευδιάκριτα: Ορίστε οι απόψεις του δημιουργού, να και το δημιούργημά του… Στα μούτρα μας!


…Κατά τα άλλα, οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι ελλαδέμποροι επιμένουν ότι πρόκειται για μια ταινία-ύμνος «στο μεγαλείο της φυλής»…

ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ;

Η κατάσταση είναι κρίσιμη στις κουρδικές περιοχές


Δεν είχα ποτέ αμφιβολία ότι οι προβλέψεις των Αμερικανών διπλωμάτων και αναλυτών επιβεβαιώνονται. Ημουν βέβαιος, λοιπόν, ότι ήταν υπαρκτοί οι φόβοι που εξέφραζαν για έκρηξη πολεμικών συγκρούσεων στη νοτιοανατολική Τουρκία μόλις έρθει η Ανοιξη, αφού, ως συνήθως, είχαν στηρίξει τους ισχυρισμούς τους σε πληροφορίες που λάμβαναν από κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης που απασχολούνται με αυτό που αποκαλούν «Κουρδικό πρόβλημα». Τις τελευταίες 72 ώρες, διεξάγονται φονικές μάχες μεταξύ των Τούρκων στρατιωτών, που υποστηρίζονται από ελικόπτερα και αεροπλάνα, και των Κούρδων ανταρτών. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν ότι οι απώλειες της Τουρκίας είναι μεγαλύτερες από αυτές των μελών του PKK. Οι επαρχίες Τούντσελι, Μπινγκόλ, Μπιτλίς και Σιρνάκ, που βρίσκεται όχι μακρυά από τα σύνορα με το Ιράκ, αποτελούν το θέατρο των αποτυχημένων, μέχρι της στιγμής, τουρκικών επιχειρήσεων. Είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις του Μασούντ Μπαρζανί εναντίον της Αγκυρας και η φράση του ότι στην Τουρκία ζουν 30 εκατομμύρια Κούρδοι, για να απαντήσει ο Ταγίπ Ερτογάν, υπό την πίεση των εθνικιστών, πως ο ηγέτης του ιρακινού Κουρδιστάν θα συντριβεί από το βάρος των λέξεων που χρησιμοποίησε. Οι δηλώσεις και οι αντιδηλώσεις δείχνουν ότι οι σχέσεις της Τουρκίας με τους Κούρδους του Ιράκ βρίσκονται σε οριακό σημείο. Βέβαια, αρκετοί αναλυτές πιστεύουν ότι «τα πράγματα πήραν την πορεία τους», υπονοώντας ότι δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα, κυρίως για την Τουρκία, που έχει απειλήσει άπειρες φορές πως θα εισβάλει για να εξολοθρεύσει τους αντάρτες του PKK, οι οποίοι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, έχουν βρει καταφύγιο στον «παράδεισο» που τους προσφέρει το βόρειο Ιράκ.


Η κατάσταση χαρακτηρίζεται κρίσιμη -και είναι. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αμντουλλάχ Γκιούλ, τηλεφώνησε το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου στην Αμερικανίδα ομόλογό του, Κοντολίζα Ράϊς, στην οποία τόνισε πως η υπομονή της Αγκυρας έχει εξαντληθεί.


Υπογράμμισε επίσης, ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συνετίσουν τους Κούρδους, θα το πράξει η Τουρκία. Η υλοποίηση της τουρκικής απειλής, θα προκαλέσει χάος στην μόνη κουρδική περιοχή όπου βασιλεύει η ειρήνη. Είναι κάτι που γνωρίζουν οι Αμερικανοί, γι’ αυτό και κάνουν συνεχείς προσπάθειες αποτροπής της εισβολής, που θα φέρει αντιμέτωπους δύο συμμάχους τους, τους Κούρδους και τους Τούρκους. Το ερώτημα που τίθεται, είναι βασανιστικό και πολύ δύσκολα θα βρεθεί διπλωμάτης ή αναλυτής στην Ουάσιγκτον, ο οποίος μπορεί να δώσει απάντηση: Ποίον εκ των δύο συμμάχων τους θα επιλέξουν οι Αμερικανοί; Τους Κούρδους, οι οποίοι απέδειξαν με αίμα την πίστη τους στην Αμερική, την στιγμή που αυτή χρειαζόταν απεγνωσμένα βοήθεια στο Ιράκ; ‘Η τους Τούρκους, οι οποίοι απαντούν αρνητικά σε κάθε αίτημα του Πενταγώνου, που αφορά το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία; Τα περιθώρια ελιγμών των Αμερικανών είναι ελάχιστα, αν όχι ανύπαρκτα. Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει και σ’ αυτόν -όπως ισχυρίζονται στην Αγκυρα- «συμμετέχουν και οι Κούρδοι του Ιράκ». Είναι μία φράση-κλειδί, και ίσως περικλείει την «δικαιολογία» που αναζητούν εδώ και δύο χρόνια οι Τούρκοι για να εισβάλουν στο βόρειο Ιράκ. Εάν, όμως, συμβεί αυτό, μήπως θα υλοποιηθεί η απειλή του Μασούντ Μπαρζανί, όπως την περιέγραψε σε συνέντευξή του, ότι εάν η Τουρκία επέμβει στο κουρδικό βόρειο Ιράκ, «εμείς θα επέμβουμε σε πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας»; Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν…

Από τον Φιλελεύθερο της Πέμπτης (12/04/07).

Ε, ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ!

Ομιλούσες κάμερες που θα επιπλήτουν τους ταραξίες ή όσους πετούν σκουπίδια στο δρόμο θα εγκατασταθούν σε 20 ακόμα περιοχές της Βρετανίας, έπειτα από την «επιτυχή» δοκιμή του συστήματος στην πόλη του Μίντλσμπρο.

…Προχωράμε ακαθέκτως προς τις ασφυκτικές κοινωνίες της παρακολούθησης…