Έχασε τη ζωή του ένας 25χρονος. Ένας νεκρός και επτά τραυματίες πριν τον αγώνα βόλεϊ γυναικών ΠΑΟ-Ολυμπιακού.
Πως να ξεκινήσεις να σχολιάζεις το γεγονός; Και τι να πεις; Κατ’ αρχήν το αυτονόητο. Το παλικάρι πήγε εντελώς τζάμπα.

Από εκεί και πέρα, αφότου περάσουν λίγα λεπτά, ηρεμείς. Και προσπαθείς ν’ ανασυστήσεις όλο το σκηνικό. Πως να το κάνεις όμως, δίχως να υποπέσεις σε κοινωνιολογισμούς; Αδύνατον. Γιατί γνωρίζεις τα πραγματικά αίτια. Τα βαθύτερα. Αλλά τι παραπάνω να πεις;

Ότι, λογουχάρη, σε μια κοινωνία που τείνει να αποδομήσει κάθε έννοια συλλογικής ταυτότητας, ανθούν οι ψευδοταυτότητες και τα υποκατάστατα της συλλογικής ένταξης. Ότι εκεί εδράζεται η ανάπτυξη του χουλιγκανισμού;

Ότι σε μια κοινωνία που οι ρυθμοί της εξελίσσονται βίαια, σε μια κοινωνία που οι αναγκαιότητές της επιβάλλονται βίαια, όπου οι ανισότητές παροξύνονται και αποκλείουν βίαια, όπου βίαια ενσωματώνονται οι άνθρωποί της στον καθημερινό ρου, όπου η βία είναι συστατικό στοιχείο της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, σ’ αυτήν την κοινωνία η βία θα διαποτίζει ολοένα και περισσότερο την ατομική και την συλλογική μας συμπεριφορά. Ώσπου να καταλήξει η ζωή μας σαν το Σπιρτόκουτο του Οικονομίδη ή σαν την «φυσική κατάσταση» του Χόμπς. Πόλεμος όλων εναντίον όλων;

Ότι αυτός ο χουλιγκανισμός που είναι διαποτισμένος μ’ αυτήν βία, γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από την δράκα των μεγαλοπροέδρων, γιατί στις πλάτες του παίζεται «παιχνίδι» με την «παράγκα»;

Ότι η αστυνόμευση και η καταστολή δεν μπορεί να δώσει την λύση, γιατί στην βία δεν απαντάς με βία;

Και εάν τα πεις, τότε τι παραπάνω θα έχει συμβεί;

Advertisements

3 thoughts on “Όλοι εναντίον όλων

  1. Γράφει σήμερα στην Ελευθεροτυπία ο Βεργόπουλος:

    Μέχρι σήμερα, δεν έχει δοθεί πειστική απόδειξη ότι τα βασικά προβλήματα της εποχής μας -εξασθένιση της κοινωνικής συνοχής, όξυνση ανισοτήτων, ανεργία, εργασιακή προσωρινότητα, υπονόμευση του κοινωνικού υποδείγματος, εκπαιδευτική και πολιτισμική κρίση -αντιμετωπίζονται με καλύτερους όρους στον ορίζοντα της παγκοσμιοποίησης απ’ ό,τι στο εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο. Αντιθέτως, με την παγκοσμιοποίηση, όλα τα προβλήματα έχουν επιδεινωθεί. Οσο εξουδετερώνεται και αχρηστεύεται η αναζήτηση λύσεων στο εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, με πρόσχημα την παγκοσμιοποίηση, τόσο τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και οξύνονται. Γιατί άραγε η επέκταση των προβλημάτων και ο περιορισμός των λύσεων θα πρέπει να κηρυχθεί «αναγκαίος και μη-αντιστρέψιμος μονόδρομος»;

  2. Σε μιά κοινωνία, που η ΜΟΝΗ αξία είναι το χρήμα όλα είναι πια πιθανά, όλα είναι αναμενόμενα, όλα έχουν μία λογική, και δυστυχώς και ένα χρώμα, μία μυρωδιά, μία διάσταση, η πνευματική φτώχεια αυξημένη σε θεότητα, που παραβλέπει την πραγματική φτώχεια. Ο σημερινός φτωχός θεωρείται κουτός. Ο ξύπνιος έχει κάνει την καλή!
    Σ αυτήν τη ηθική, όλα είναι ηθικά και ωραία, ακόμα και τα μαχαιρώμτα. Εγώ απορώ που απορείτε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s