Πουρές

«Η ζωή/δεν είναι παρά μια κινούμενη σκιά, ένας κακόμοιρος ηθοποιός / Που κορδώνεται και καμαρώνει στην σκηνή / Και μετά χάνεται. Είναι μια ιστορία / Διηγούμενη από έναν ηλίθιο, όλο φασαρία και μανία / Που δεν σημαίνει τίποτε»

Σέξπηρ, Μάκβεθ.

Πέρα από την πλάκα, τις γενικούρες, τους φτηνούς κοινωνιολογισμούς και τις κοινοτυπίες.

Ο τρόπος που ζούσαμε τα τελευταία 2ο χρόνια, έχει μεταβάλει τον εγκέφαλο των ανθρώπων σε πουρέ. Η χειρότερη συνέπεια αυτής της κωλο-ζωής που κυριάρχησε κατά την ύστερη μεταπολίτευση είναι ότι έχει εξουδετερώσει κάθε συγκροτημένη συλλογιστική λειτουργία από τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων. Αν σε αυτή την εξίσωση προσθέσουμε και το σοκ, το μεγάλο ψυχικό τραύμα που προκάλεσε η κρίση ξέρουμε τι βγαίνει… Βαβέλ. Μια απίστευτη γαμημένη Βαβυλωνία, ένας πανζουρλισμός όπου ο καθείς υποστηρίζει ό,τι λάχει, όπως λάχει.

Και μέσα σε αυτό τον πάταγο και τον ορυμαγδό, που ταυτόχρονα γεννιέται και η ανάγκη για πολιτικοποίηση, και ενεργοποίηση των ανθρώπων αυτή η κατάσταση έρχεται και… δένει πολύ άσχημα. Γι’ αυτό και οι περισσότερες συλλογικές διαδικασίες που ενεργοποιούνται από και ενάντια στην κρίση και την κατάσταση που βιώνουμε είναι, πραγματικά, να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Η Μαργκερίτ Γιουσενάρ, στην Άβυσσο, μας χαρίζει ορισμένες πολύ γλαφυρές σελίδες που αποτυπώνουν αυτό επακριβώς τούτο το εκρηκτικά σουρεαλιστικό μείγμα αμάθειας & απελπισίας, που βυθίζει την ανθρώπινη ζωή στο παράταιρο και το ασυνάρτητο. Το οποίο, βέβαια, υπό κατάλληλες συνθήκες και περιστάσεις (και λίγο τύχη ή μάλλον ατυχία) μπορεί να αποτελέσει την πρώτη ύλη ενός σφριγηλού ολοκληρωτισμού. Αυτή είναι η καταδίκη των δούλων μιας αποικίας -να υψώνονται άνω τους οι επικυρίαρχοι, εμφανιζόμενοι ως αποκλεστικοί κτήτορες της λογικής.

Φτάνει πια.

Θερινό Παλάτι (2006) [σκοτεινό κείμενο]

Έμαθα για την ταινία του Λου Γε, από την μετάφραση μιας συνέντευξης του Χούι Βανγκ (εδώ). Την ίδια μέρα, έκατσα και την είδα στο youtube καθώς η ταινία είναι απαγορευμένη στην Κίνα, έχει κατέβει από όλα τα κατεβαστήρια (τόρεντ και ραπιντσέιροειδη), και γενικά… μην την είδατε.

Είναι μεγάλη ιστορία να εξηγήσει κανείς το υπόβαθρο αυτής της ταινίας. Και βέβαια, επειδή η ταινία είναι «κινέζικη», δηλαδή εξαιρετικά απλή και ταυτόχρονα τόσο εγκεφαλική, απίστευτα συμπυκνωμένη και ταυτόχρονα τόσο ‘ρεαλιστική’, είναι εξαιρετικά δύσκολο κανείς το να την αναλύσει. Ίσως, αν λειτουργούσαν τα ιδεογράμματα στην δική μας την σκέψη, να ‘ταν πιο εύκολο να την καταλάβουμε.

Η ταινία, τελοσπάντων, μιλάει για την γενιά που εξεγέρθηκε στην Τιεν Αν Μεν. Μέσα από επάλληλες ερωτικές ιστορίες, ανθρώπων που συμμετείχαν με τον τρόπο τους μέσα σε αυτήν. Κι ύστερα, σε μεταφέρει στο πως αυτή η γενιά εξώκειλε, και το πως οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων ναυάγησαν,και βυθίστηκαν από τα βαρίδια του συλλογικού ανεκπλήρωτου εκείνης της γενιάς: «Δώστε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν»; Και ναι, και όχι.

Έχουμε συνηθίσει υπερβολικά στις αντίστοιχες δυτικές κινηματογραφικές αφηγήσεις των «μικρών» και «μεγάλων» ιστοριών που μιλούν για την επαναστατική άμποτη μιας γενιάς. Όλες, σχεδόν ανεξαιρέτως υπήρξαν ‘λίγες’ και ‘μικρές’ σε σχέση με τις πραγματικές εμπειρίες. Σα να απέτυχαν να τις καταγράψουν ολοσχερώς –και για να το εξηγήσουμε αυτό θα πρέπει να καταφύγουμε και πάλι στην ‘μεγάλη εικόνα’. Αν συνέβη αυτό στην συντριπτική τους πλειοψηφία, για τούτο φταίει το γεγονός ότι αυτές οι ταινίες γυρίστηκαν από την σκοπιά μιας ενσωματωμένης ματιάς, η οποία στην καλύτερη περίπτωση εκπληρώνει με την εξιστόρησή της, τις ενοχές της. Οπότε, συνήθως, κάπου μέσα στην αφήγηση εμφιλοχωρεί η προσωπική ματιά του παρατηρητή, που όσο κι αν δεν το θέλει δεν παύει να κρίνει τα εξιστορούμενα. Παίρνει έτσι ‘κάποια απόσταση από το δράμα’ της ήττας –και αυτό είναι που συνήθως φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα, ως ξένο φτιασίδι, ως μουτζούρα στο συνολικό κάδρο: Ψιλά γράμματα. Πολλοί θα το δούν… λίγοι θα το καταλάβουν…

Τέλοσπάντων…

 Η ταινία είναι ‘κινέζικη’. Αν την δεί κανείς με τα δυτικά μάτια, δεν θάβρει ούτε ωραιοποίηση, ούτε δαιμονοποίηση. Δεν θάβρει τίποτα. Θα κυλήσει ευχάριστα, συγκινητικά ίσως, σίγουρα θα αφήσει καλές αναμνήσεις. Θα την θυμάσαι και αύριο, που λέει ο λόγος. Για όσους θα την δούν όμως, δίχως την δυτική προκατάληψη, θα θυμηθούν τους στίχους του Σεφέρη: «Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους / ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο∙»………………………………………..

Κώστας Μόντης

Στιγμές

Όχι τους καθρέφτες,
τις φωτογραφίες να κυττάζετε
που δεν εξελίσσονται,
που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήση.

***

Με το παραμικρό άνοιγμα
εισορμά η ανάμνησή σου
έτσι όπως το γατάκι
που καραδοκεί έξω απ’ την κλειστή πόρτα.

***

Μη λέτε εκείνο το «για να μας δοκιμάση ο Θεός»,
«για να δοκιμάση την πίστη μας ο Θεός».
Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάση.
Κι’ ούτε θάπαιζε ποτέ με τον πόνο μας
για να λύση τις απορίες Του.
Μην Του προσδίδετε τ’ανθρώπινα,
μην Του προσδιδετε τα καθ’ ημάς.

***

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες
φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους
και βηματίσουν πελώριες απάνω μας…

***

Οχι, δεν ειν’ άχρηστα τ’ άχρηστα όνειρα,
οχι δεν ειν’ περιττά τα περιττά όνειρα.

***

Δηλαδή τί; Πάμε να θέσουμε το Θεό
προ τετελεσμένου γεγονότος;

***

Ξέρουμε πως η ζωή
κλείνει πίσω μας το μάτι,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.
Και ξέρουμε πως έχει και δίκιο,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.

***

Αν θες νάρθουν γρήγορα οι μέρες που περιμένεις
μην τις αφήσης ν’ αντιληφθούν ότι τις περιμένεις,
κύτταζε αλλού

***

Αν είπαν την κουβέντα τους τα μάτια
ειν’ εν τάξει.

***

Αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
εκτός των τειχών σας,
αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
για τους περαστικούς.

***

Πρέπει ν’αχω φύγει. Νιώθω τη σιωπή
που επακολουθεί,
νοιώθω τ’αδειο που επακολουθεί
όταν ήταν κάποιος στο δωμάτιο και βγήκε

***

-Είναι ολότελα μάταιοι αυτοί οι αγώνες.
-Το ξέρω. Γι’ αυτό αναμείχθηκα,
γι’ αυτό ακριβώς αναμείχθηκα.

Απόσπασμα από τα ‘τρία γράμματα στη μητέρα’

«Μητέρα θυμᾶσαι τὸν oὐρανὸ
πoύχαμε δεμένo κὸμπo στo μαντήλι;
Μᾶς τoν πῆραν oἱ ταχυδακτυλoυργoί, μητέρα
ἔτσι ὅπως πρὶν τὴν μπάλα μεσ’ ἀπ’ τὸ κoυτί.
Θυμᾶσαι τo ρυάκι πoὔ ‘πλενε τὰ πόδια μας,
θυμᾶσαι τo ρυάκι πoὺ τoῦ πλέναμε τὰ πόδια,
θυμᾶσαι τὶς λευκὲς κραυγὲς στὴ χαράδρα;
Θυμᾶσαι τὶς φλυαρίες πoὺ ράμφιζαv τὴ ρόγα τῆς αὐγῆς,
θυμᾶσαι τoυς ψιθύρoυς πoυ μηχανoρραφoῦσαv τὴv ἄνoιξη,
θυμᾶσαι τὰ περιστέρια πoὔ ‘σκυβαv μεσ’ στov ἤλιo
νά πιoῦv νερὸ στὴ χoύφτα τoυ,
θυμᾶσαι τ’ ὄνειρo πoὺ κυλoῦσε κι ἔφευγε ἀπάνω ἀπ’ τὶς φτερoῦγες τoυς,
θυμᾶσαι τ’ ὄνειρo πoὺ κρεμόταv κάτω ἀπ’ τo λαιμὸ τoυς,
τ’ ὄνειρo πoὺ σκαρφάλωνε τὶς σημαῖες τoυς;
Τώρα ὀξειδώθηκαv ὅλα μέσα μας, μητέρα,
τώρα σκέβρωσαv ὅλα μέσα μας.»

 

Οπτικοακουστικές περιπέτειες

Εκεί που βρίζαμε όλοι την Λάιφο, το Άθενς Βόις (και οι γηραιότεροι της παρέας, τον Σχολιαστή) για την στήλη ΣΕ ΕΙΔΑ, ξαφνικά αναγκάζομαι να διαχωρίσω τη θέση μου😛

Την είδα, λοιπόν, κι έκτοτε, την έχω ακούσει.

Γκρ!

υ.γ. Μην παραπονείσθε. Προσωπικόν ιστολόγιο είναι, θα γράφομε και γλυκανάλατα. Εκτός από την αποικία χρέους, εξάλλου, υπάρχει και η μοναξιά

2014 1/12

Γερμανική Ευρώπη, Μέρκελ, Τρόικα, Στάινμαγερ, Μεταμοντέρνα κατοχή, Στουρνάρας, σκάνδαλα, Χριστόδουλος Ξηρός, Διαμαντόπουλος, Τατσόπουλος, ο Τσίπρας συνάντησε τον Πατριάρχη, ο Πατριάρχης απέδωσε πατριαρχικό τίτλο στον Μελισσανίδη που είχε να αποδοθεί από το… 1453, αυτοκτονίες…. σκατά, σκατά, σκατά, σκατά.

Τι λένε τα άστρα για το 2014; Δύο δυνάμεις ανταγωνίζονται να μας αποτελειώσουν. Η διάχυτη απελπισία, και η επελαύνουσα γελοιότητα. Πέφτουν πάνω μας, μας περιτριγυρίζουν, τρυπώνουν μέσα μας. Σαν ύαινες που λιμπίζονται το σάπιο πτώμα.

Κατ

Κάποιοι φίλοι, πήγαν τα Χριστούγεννα στην Βάγια Κάλντα. Δεν είναι χώρος αναψυχής. Είναι τόπος προσκυνήματος. Για μια λιτανεία στην Απόλυτη Ηρεμία της Αιώνιας Φύσης. Δεν τους ακολούθησα. Τώρα, που αισθάνομαι πόσο ανάγκη είχα να ζήσω, έστω και 20-30 ώρες, μέσα στην μόνωση των χιονισμένων τοπίων, πόσο θα με κρατούσε να αντέξω αυτόν τον ορυμαγδό σαν κουβαλούσα τούτην την αίσθηση μέσα μου, τραβώ τα μαλλιά μου.

Ας είναι. Το 2014 θα πορευτούμε μαζί, ξυπόλητοι πάνω στα γιγάντια κοφτερά ξυράφια του καιρού. Θα πιανόμαστε από το χέρι –και δεν θα πέσει κανείς.

Σταχομαζώχτρα

Μεγάλην ἐξέφρασεν ἔκπληξιν ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιώ, ἰδοῦσα τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 187… τὴν θεια-Ἀχτίτσα φοροῦσαν καινουργῆ μανδήλαν, καὶ τὸν Γέρο καὶ τὴν Πατρώνα μὲ καθαρὰ ὑποκαμισάκια καὶ μὲ νέα πέδιλα.

Τοῦτο δὲ διότι ἦτο γνωστότατον ὅτι ἡ θεια-Ἀχτίτσα εἶχεν ἰδεῖ τὴν προῖκα τῆς κόρης της πωλούμενην ἐπὶ δημοπρασίας πρὸς πληρωμὴν τῶν χρεῶν ἀναξίου γαμβροῦ, διότι ἦτο ἔρημος καὶ χήρα καὶ διότι ἀνέτρεφε τὰ δυὸ ὀρφανὰ ἔγγονά της μετερχομένη ποικίλα ἐπαγγέλματα. Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾿ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ὤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δυὸ ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καὶ παρήγορος;

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Ηλιοδρόμιο

Ο Ηλίας Παπαδόπουλος, που τους παρουσίασε προχθές στο SeeSaw είπε ότι είναι ένα μουσικό σχήμα που δεν αντιλαμβάνονται την σημασία της δημιουργίας τους –ίσως, όμως, την διαισθάνονται.

Ο Γιώργος Καραμπελιάς έλεγε στο βιβλίο του 1922 Δοκίμιο για την Νεοελληνική Ιδεολογία, ότι ο μοναδικός τρόπος για να επουλώσουμε το τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, το τέλος δηλαδή του υπαρκτού ευρύτερου Ελληνισμού, της Ρωμιοσύνης, είναι να μετασχηματίσουμε το ιστορικό της απόσταγμα σ’ ένα νέο τρόπο του βίου: Σε μια ελληνικότητα του 21ου αιώνα, που απαντάει στις βασικές παραμέτρους του αδιεξόδου που βιώνει ο δυτικός μηδενισμός του εμπορεύματος –όλο το βασίλειο της παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης. Μόνον έτσι, θα υπάρξει η διόδος ώστε  για να βρεί την συνέχειά του ο ελληνικός κόσμος στον αιώνα που μας έρχεται. Ειδάλλως, θα καταρρεύσουμε εντός ενός αποικιοποιημένου κρατιδίου, η ιδιοπροσωπία μας θα χαθεί μέσα στο πλήθος των νέο-δούλων που πηθικίζουν το παρηκμασμένο ανθρωπολογικό πρότυπο της Δύσης, ενώ λίγοι γραφικοί θα περιφέρουν την παράδοσή μας, νεκρή και εγκιβωτισμένοι, όπως σήμερα το περίφημο πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, που αποτελεί ένα εμπορευματοποιημένο και άκρως διεθνοποιημένο κουφάρι πολιτισμού.

Ακούγοντας την ηχητική πανδαισία από το κανονάκι του Βασίλη Ζιγκερίδη, το καβάλι της Στέλλας Καμπουρίδου, το Λαούτο του Ηλία Σαρηγιαννίδη (που κάνει και τις συνθέσεις), τα κρουστά του Νίκου Βαρελά, το βιολί αλλά κυρίως το δωρικό ύφος του Γιάννη Διονυσίου, σκέφτομαι πως οι «Ηλιοδρόμιο» αυτό ακριβώς που «δεν έχουν καταλάβει», αλλά «το διαισθάνονται» είναι ότι με τις συνθέσεις τους έχουν ιχνηλατήσει ένα μουσικό μονοπάτι προς τον ελληνισμό του 21ου αιώνα.

Διότι αυτό που ακούς, ενσωματώνει πολλές πτυχές της μουσικής μας παράδοσης, επενδύεται με μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ελληνικής ποιητικής δημιουργίας των 3.000 χρόνων, από την Σαπφώ  μέχρι τον Σολωμό κι από εκεί την Πολυδούρη και τον Ελύτη. Και ταυτόχρονα φαντάζει τόσο σύγχρονο και μάλιστα «μετα-ψυχεδελικό»…

Κι αυτό δίχως το άκουσμα να χάνει το βάθος του –πράγμα που διακρίνει τις δημιουργίες των «Ηλιοδρόμιο», από ό,τι ονομάζεται Έντεχνο (μπλιάχχχχ). Αυτό το στυλ, κυρίαρχο στα χρόνια της παντοδυναμίας του στείρου και παράσιτου νεοέλληνα, που ακόμα και στις καλύτερες του στιγμές δεν παύει να αποτελεί ένα κολάζ αναπαραγωγών και επαναλήψεων, το οποίο καταλήγει να υποβιβάζει την δημιουργία στο επίπεδο ενός «έθνικ» ή «φούζιον» ή «ροκ»», τζιβάτου «μάνου τσάο» εμπορεύματος.