Καλό το ρημάδι, αλλά καλύτερα με τους συντρόφους!

Γι’ αυτό μετακομίζω εδώ, σ’ ένα νέο συλλογικό μπλόγκ, τους Ιθαγενείς.   

Τούτο ‘δω θα το κρατήσω για λίγο ακόμα, και μετά βλέπομε…

….Τσάο…

Βράδυ, κέντρο, Αθήνα. Ποδηλατάδα

Στροφές, ευθείες. Σόλωνος, έπειτα Μάρνης, πλατεία Βάθης. Κι από εκεί Κεραμεικό, Πειραιώς, Ευρυπίδου, Αθηνάς. Ξανά πίσω. Αγίου Κωνσταντίνου. Ευθεία στην «βαθιά Αθήνα», Κάτω Πατήσια…Σκέψεις στο ρυθμό των πεταλιών…

Αυτή η πόλη έχει τους ρυθμούς της. Ρυθμούς που σκοτώνουν. Ώρες- ώρες σκέφτομαι ότι τα πάντα είναι ζήτημα ρυθμών. Δουλεύεις σα τρελός, κι έπειτα τρως την μισή σου μέρα στις μετακινήσεις. Έτσι, το βράδυ έχεις ελάχιστο να ξεσκάσεις. Κι αν είσαι ψόφιος σου απομένει ένα Σάββατο. Γι’ αυτό και τότε πίνεις σα τρελός και τρως σα τρελός.

Ο τρελός, αφημένος στην τρέλα της τρέχαλας του δεν βλέπει γύρω του* δεν βλέπει την μύτη του. Γι’ αυτό και η ψυχογεωγραφία της πόλης που μένει είναι ασφυκτική:

Ποια είναι η Πόλη σου, τρελέ;

Η πόλη μου είναι εκεί που δουλεύω, μία είσοδος, οι σκάλες, το γραφείο μου. Είναι εκεί όπου διασκεδάζω, ένα μπαρ ή μια ταβέρνα. Είναι και το σπίτι που ξεκουράζομαι, ένα δυάρι/τριάρι κ.λ.π. Είναι επίσης ο θάλαμος των ασανσέρ, το σκάφος του αυτοκινήτου, οι συρμοί του μετρό.

Η Αθήνα είναι για μένα μερικές εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα– αυτήν είναι η καθημερινή της χωροταξία που καταγράφει το μυαλό μου. Τριγύρω– τα αψηλά, θεόρατα τείχη του Καβάφη. Τα τείχη των τρελών ρυθμών μου.

Τι Φυσιολογικό, θα πείτε. Σκεφτείτε, όμως. Σκεφτείτε μία καρτ-ποστάλ να λέει από κάτω Athens, Greece και να ‘χει φωτογραφία στιγμιότυπα από αυτά τα μέρη. Τι θλιβερό, στ’ αλήθεια… Η κάρτ-ποστάλ της καθημερινότητας 5 και βάλε εκατομμυρίων ανθρώπων… Τι κατάντια…

Μέσα σ’ όλα αυτά το ποδήλατο είναι ένα όχημα ελευθερίας.

Γιατί κατ’ αρχήν σε επαναφέρει στις πραγματικές διαστάσεις της πόλης. Σε φέρνει κοντά της.

Το αυτοκίνητο είναι ένα όχημα που διαμεσολαβεί πλήρως μεταξύ του οδηγού και της διαδρομής. Αποτελεί ένα τεχνητό περιβάλλον το οποίο σε αποκόβει από τον έξω κόσμο. Το τιμόνι, τα πετάλια, το φανάρι, ο αποπίσω και ο απομπρος, άντε και το ράδιο. Αυτός είναι ο κόσμος του αυτοκινήτου, ένας κόσμος εσώκλειστος, αυτιστικός, που παρεμβάλλεται της διαδρομής και ακυρώνει την εμπειρία της.

Το ποδήλατο δένει με τον επιβάτη σ’ ένα αρμονικό σύνολο. Είναι ένα μηχανικό μέσο, που κινείται συντονίζοντας την ανθρώπινη δύναμη. Αποτελεί προέκταση του σώματος. Τις διαδρομές με το ποδήλατο δεν τις πηγαίνεις, τις ζεις. Ζεις την διαδρομή, γιατί εσύ την διανύεις.

Γι’ αυτό και το ποδήλατο είναι ένα μέσο καβαφικό, ενώ το αμάξι, όχι. Γιατί με το πρώτο, μπορεί να έχει σημασία το ταξίδι και όχι η Ιθάκη. Ενώ στο δεύτερο το ταξίδι εκμηδενίζεται… κι αυτή η άθλια πόλη δεν φημίζεται για τις Ιθάκες της.

Γι’ αυτό και στην μητρόπολη το αμάξι σε κάνει επιβάτη, κάπου μεταξύ των προορισμών σου, στο μεσοδιάστημα, σ’ ένα κενό της λειψής ψυχογεωγραφίας σου. Είσαι μεταξύ της δουλειάς και του σπιτιού, μεταξύ του σπιτιού και του μπαρ, σ’ ένα αδιάφορο μεσοδιάστημα. Αδιάφορο, γιατί κάνεις χρήση της πόλης.

Αντίθετα, το ποδήλατο στην μητρόπολη σε αποκαθιστά ως πολίτη. Γιατί καθώς ξεδιπλώνεται μπροστά σου η εμπειρία της διαδρομής, έρχεσαι σε επαφή με τις πραγματικότητες αυτής της πόλης. Αποκαθιστάς την σχέση σου μαζί της. Αποκτάς εντοπιότητα, Γειώνεσαι.

…Ποδήλατο= σχέση, Αυτοκίνητο= χρήση…

Σχέση, λοιπόν, εναντίον Χρήσης

…Για μια ορισμένη φιλοσοφική παράδοση, η σχέση ισοδυναμεί με ελευθερία και η χρήση με αναγκαιότητα…

Ποδήλατο, λοιπόν, το όχημα της ελευθερίας

Αυτοκίνητο, το όχημα της αναγκαιότητας.

Exit.

Υ.Γ.: Την φώτο την πήρα από εδώ

Το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ απεσύρθη. Η ιστορία της διαβόητης ιστορίας του, τελειώνει κάπου εδώ. Ένα άλλο πλευρικό όριο τίθεται στην προσπάθεια προσαρμογής της Ελληνικής κοινωνίας στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

Γιατί «πλευρικό όριο»; Τα τελευταία χρόνια υφίσταται μία υπόγεια διαμάχη που διαπερνά και χαρακτηρίζει την Ελληνική κοινωνία. Από την μία είναι οι ελίτ, που πιέζουν για μία καθολική «προσαρμογή». Από την άλλοι, οι αποκάτω που (καμιά φορά) αντιδρούν και θέτουν όριο σ’ αυτήν την διαδικασία. Το ίδιο συνέβη για το Ασφαλιστικό, το ίδιο κατά την παράδοση Οτσαλάν και το Κόσοβο. Έρχεται μία στιγμή που το σώμα της κοινωνίας λέει στον εκσυγχρονισμό «ως εδώ!» και τούτος αναδιπλώνεται μην μπορώντας να τραβήξει άλλο το σχοινί.

Η εξέλιξη είναι σημαντική. Το γεγονός δε ότι αφορά στο ιδεολογικό πεδίο την καθιστά πολύ σημαντική. Από τούδε και στο εξής, η νεοφιλελεύθερη εθνομηδενιστική συνείδηση θα τείνει να υποχωρεί ολοένα και περισσότερο.

Και θα ξεκινήσει, από εδώ και πέρα, ένας ανταγωνισμός μεταξύ των στρατοπέδων εκείνων που θα την καλύψουν. Αυτό το ζήτημα θα πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, γιατί πέρα από αυτούς που «πουλάνε την πατρίδα» υπάρχουν κι αυτοί που «πουλάνε πατρίδα»…

Χθες, αυτοκτόνησε ο Αντρέ Γκόρζ μαζί με την συμβία του.

Ο Γκόρζ ήταν ένας από τους κυριότερους εκφραστές της ριζοσπαστικής πολιτικής οικολογίας και– βεβαίως– ένα από τα σημαντικότερα πνεύματα των κύκλων της μεταπολεμικής αμφισβήτησης στην Ευρώπη.

Γεννήθηκε στην Βιέννη το 1924 και σπούδασε μηχανικός στην Ελβετία. Απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα στις αρχές του ’50. Ξεκίνησε την πορεία του ως οπαδός του Σαρτρ και έγινε γνωστός μέσω του δοκιμίου του Le Traitre. Κατά την δεκαετία του 1950 χρημάτισε διευθυντής του ιστορικού περιοδικού Temps Modernes. Εργάστηκε επίσης στο περιοδικό Express και ήταν συνιδρυτής του Nouvel Observateur όπου υπέγραφε τα άρθρα του με το ψευδώνυμο Μισέλ Μποσκιέ.

Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ασχολείται ιδιαιτέρως με τα ζητήματα της εργατικής αυτοδιαχείρισης, ενώ αργότερα αναπτύσσει μία πολύ χρήσιμη και καινοτόμο θεωρητική δουλειά σχετικά με το Τέλος των Κοινωνιών της Εργασίας. Στα πλαίσια αυτής, έγραψε και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με μία εναλλακτική πολιτική απασχόλησης που εισηγείται την ριζική μείωση του εργάσιμου χρόνου εργασίας, την θέσπιση ενός κοινωνικού μισθού αλλά και την απο-εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου.

Τα τελευταία του έργα καταπιάνονται κυρίως με το ζήτημα του προσδιορισμού της φύσης του Άυλου εμπορεύματος.

Πολύ σημαντικά, επίσης, είναι τα κείμενά του περί της κρίσης του κοινωνικού κράτους, για το αυτοκίνητο κ.ο.κ.

Στα ελληνικά έχουν εκδοθεί τα εξής έργα του:

(Μισέλ Μποσκιέ) Οικολογία και Πολιτική, Εκδόσεις Λιβάνη.
Οι δρόμοι του Παραδείσου, Εκδόσεις Κομμούνα.
Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός, Οικολογία, Εναλλακτικές Εκδόσεις.
Η αθλιότητα του Σήμερα και οι προοπτικές για το αύριο, Εκδόσεις Λιβάνη.
Περιβάλλον και Ποιότητα Ζωής, Εκδόσεις Επίκουρος (Από κοινού με τους Χανς Μαγκνους Εντσερμπέρκερ και Μιχαήλο Μάρκοβιτς).

Στο διαδίκτυο, έπειτα από μία γρήγορη αναζήτηση, βρήκα τα εξής άρθρα του στα Ελληνικά:

Οικολογία και πολιτική (Από το “Σημειωματάριο ιδεών” του Θ. Γιαλκέτση, Ελευθεροτυπία)
Κρίση των Κοινωνικών Δαπανών (Περιοδικό Άρδην τεύχος 59)
Η κοινωνική ιδεολογία του Αυτοκινήτου (από την ιστοσελίδα των Ποδηλατών)
Ένα πρόγραμμα για το μέλλον (Εφημερίδα Ρήξη φ. 17)

Υ.Γ.1: Διαβάστε οποιοδήποτε κείμενο του Γκορζ, κι έπειτα συγκρίνετέ το με οποιαδήποτε απόπειρα κριτικής που πραγματοποιείται σήμερα στην Ευρώπη– και αμέσως θα κατανοήσετε ότι το κριτικό πνεύμα της γηραιάς ηπείρου αρκείται σήμερα σε θλιβερά ψελλίσματα.

Υ.Γ.2: Οι διανοούμενοι του άλλοτε απαστράπτοντος Ευρωπαϊκού Πνεύματος αυτοκτονούν σε κάποιο προάστιο Ευρωπαϊκής μεγαλούπολης, ενώ, δίπλα, η μεσαία τάξη συνωστίζεται στους καταναλωτικούς ναούς βυθισμένη σ’ ένα βουλιμικό παραλήρημα* οι πάλαι ποτέ επαναστάτες πλαισιώνουν τους αυτοκρατορικές δεξιώσεις και τα ανακτοβούλια* οι ευρωκράτες, ο Σαρκοζί και η ελίτ. Στο φόντο, η πείνα, η στέρηση, η ανέχεια, η δουλοκτητική κοινωνία των 2/3, οι εντάσεις: μουσουλμάνοι και χριστιανοί, λευκοί και σκούροι, η πανευρωπαϊκή άνοδος της άκρας δεξιάς… Finis Europa?

Ανακοίνωση της γερμανικής FAU

Το προσωπικό του εργοστασίου ποδηλάτων στο Thuringian Nordhausen της Γερμανίας έχει καταλάβει το εργοστάσιο και ήδη έχει πάρει την παραγωγή στα χέρια του σε αυτοδιαχειριστική βάση.

Οι 135 εργαζόμενοι του εργοστασίου Bike Systems GmbH στο Thuringian Nordhausen, έχουν καταλάβει το εργοστάσιο από τις 10 Ιούλη 2007, αποφασισμένοι να αναλάβουν την παραγωγή ποδηλάτων σε αυτοδιαχειριστική βάση. Για να εκπληρωθεί αυτός ο στόχος πρέπει να γίνουν 1.800 παραγγελίες ποδηλάτων μέχρι τις 2 Οκτώβρη. Οι συνάδελφοί μας λειτουργούν από κοινού μαζί με την αναρχο-συνδικαλιστική ένωση FAU (Freie Arbeiterinnen Union – Ένωση Ελεύθερων Εργατών), η οποία για τις ανάγκες του αγώνα αυτού διαμόρφωσε και ανέβασε στο διαδίκτυο την ιστοσελίδα www.strike-bike.de

Για περισσότερους από δύο μήνες, το προσωπικό κρατά κατειλημμένο το εργοστάσιο, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της οροσειράς Harz, δουλεύοντας σε 3 βάρδιες. Οι εργαζόμενοι, με την κίνηση αυτή θέλουν να αποτρέψουν την αποφασισμένη από την εργοδοσία διάλυση και πώληση του εργοστασίου. Η επιχείρηση έχει ήδη κηρυχθεί σε πτώχευση από τις 10 Αυγούστου και λέγεται ότι δεν έχει πιθανότητες για να λειτουργήσει σε μακροχρόνια βάση. Τμήματα του εργοστασίου έχουν αξιοποιηθεί με διαφορετική χρήση και η κεντρική αίθουσα εργασίας εκκενώθηκε εκτός από τη γραμμή επιστρώματος. Το προσωπικό πληρώνεται με επίδομα ανεργίας και ελπίζει να αγοραστεί το εργοστάσιο από κάποιον άλλο επενδυτή.

Κατά τη διάρκεια της κατάληψης και των συζητήσεων ανάμεσα στο προσωπικό έγιναν επισκέψεις αλληλεγγύης από διάφορες ομάδες και άτομα, όπου οι εργαζόμενοι συζήτησαν μια πρόταση-σκέψη να πάρουν την παραγωγή στα χέρια τους. Και επειδή το θέμα δεν ήταν να προλάβουν μόνο να αντιταχθούν στη μεταφορά και των τελευταίων μηχανών από τις εγκαταστάσεις και να περιμένουν για κάποιον νέο επενδυτή, ρίχθηκε η ιδέα της αυτοδιαχειριστικής παραγωγής ποδηλάτων με την επωνυμία «Strike-Bike» («Το ποδήλατο της Απεργίας») η οποία έτυχε πολύ καλής ανταπόκρισης από τους εργαζόμενους. Έτσι, τώρα έρχεται η ευκαιρία να αποδειχθεί εάν υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης ή όχι μιας αυτοδιαχειριστικής παραγωγής και διανομής.

Πρέπει, όπως είπαμε πριν, εάν το όλο πείραμα πάει καλά, να παραδοθούν 1.800 παραγγελίες ποδηλάτων. Πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους και να διαδώσουμε την προσπάθειά τους και να μην τους αφήσουμε να κάνουν πίσω και απογοητευθούν.

Οι καταληψίες εργαζόμενοι έχουν όλη την αλληλεγγύη και υποστήριξη από την πλευρά της αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης FAU, η οποία ενεργοποιείται ήδη σε ολόκληρη τη Γερμανία για να διαδώσει τον αγώνα των εργαζομένων αυτών και να προκαλέσει μια περισσότερο και πιο μαζική αλληλεγγύη μέσω των πωλήσεων του «Strike-Bike».

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.strike-bike.de ενώ για το ιστορικό του εργοστασίου και της κατάληψης πηγαίνετε στην ιστοσελίδα www.labournet.de/branchen/sonstige/fahrzeug/bikesystems.html
Για να έρθετε σε επαφή με τους καταληψίες εργαζόμενους (και για παραγγελίες) χρησιμοποιείστε τις διευθύνσεις: Bikes in Nordhausen e.V. c/o. André Kegel, Bruno-Kunze-Str. 39 – 99734 Nordhausen – Telefon: 03631 – 622 124 and 03631 – 403 591 Fax: 03631 – 622 170 – email: fahrradwerk@gmx.de

Για επαφή και πληροφορίες με και από την επιτροπή αλληλεγγύης της FAU απευθυνθείτε στον Folkert Mohrhof, mobile 0179-4863252 και +49 40 – 20 90 68 96 (Δευτέρα-Παρασκευή 10πμ-3μμ) email: presse@strike-bike.de
* Η ανακοίνωση αυτή δημοσιεύτηκε σε αρκετές γλώσσες στο www.anarkismo.net και στο A-Infos. Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 21/9/2007.

… Και σε λίγο πάλι μαζί σας…

Μ’ αυτές τις εκλογές πραγματοποιούμε ακόμα ένα βήμα προς την εμπέδωση της μεταμοντέρνας δικτατορίας που ορίζει τις τύχες αυτής της χώρας. Της μεταμοντέρνας δικτατορίας των μεγαλο-εργολάβων, των νταβατζήδων, των συνωστιζόμενων στην πρεσβεία πολιτικών δυναστειών, των μεγαλοεκδοτών και των μεγαλοδημοσιογράφων.

Γιατί πρόκειται για τις εκλογές όπου συζητήθηκαν λιγότερο απ’ όσο ποτέ τα προγραμματικά ζητήματα. Και πρόκειται, επίσης, για τις εκλογές στις οποίες οι έννοιες εξάρτηση, ιμπεριαλιστική τάξη, υποτέλεια, πρεσβεία, Κύπρος, τουρκικός επεκτατισμός καθώς και οποιαδήποτε νύξη περί τούτης της ολιγαρχίας που πραγματικά κυβερνά αυτόν τον τόπο ανήκουν στον χώρο των «μη-λεχθέντων». Ίσως γιατί, για την πλειοψηφία του πολιτικού μας κόσμου όσα αυτές οι έννοιες υποδηλώνουν, στέκονται πάνω από τα κεφάλια μας ως ακλόνητα δεδομένα.

Υ.Γ.1: Από εκεί και πέρα, κάθε συγκαλυμμένη ολιγαρχία και κάθε μεταμοντέρνα δικτατορία, που στηρίζεται όχι στην επιβολή δια της ωμής βίας αλλά στην κυριαρχία μέσω του τηλεοπτικού ελέγχου των συνειδήσεων, παίζει πολύ βρώμικα παιχνίδια. Ένα από αυτά αφορά την είσοδο του ΛΑΟΣ στην βουλή, την οποία σ’ αυτήν την συγκυρία φαίνεται να ευνοεί το ολιγαρχικό στάτους κβο. Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο επιθυμούν κάτι τέτοιο οι πατρόνες μας, είναι συγκυριακός, διότι σήμερα– και αφού κατά τα φαινόμενα ο Ρανταπλάν Γιωργάκης θα «πετύχει» να οδηγήσει το Πα.Σο.Κ. στα «τάρταρα» του 38%-39%– είσοδος του ΛΑΟΣ στην βουλή σημαίνει αδύναμη κυβέρνηση. Και όπως όλα τα εγχειρίδια πολιτικής επιστήμης υποστηρίζουν, αδύναμη κυβέρνηση (ανεξαρτήτου χρώματος) σημαίνει ευάλωτη στους νταβατζήδες διακυβέρνηση και στις λογιών-λογιών πιέσεις διακυβέρνηση*. Γι’ αυτό, για παράδειγμα, ψες το Μέγκα είχε επί 45 λεπτά τον Καρατζαφέρη στα 2/3 της τηλεοπτικής εικόνας να παπαγαλίζει τις δημαγωγίες του, ενώ όλοι οι άλλοι τον χάζευαν ως νάνοι από τα παράθυρα του 1/3.

*Ταυτόχρονα βέβαια, αδύναμη κυβέρνηση σημαίνει και μεγαλύτερη δυνατότητα της κοινωνικής αντιπολίτευσης να επιβάλλει τα αιτήματά της από τον δρόμο. Μόνο που στην παρούσα συγκυρία οι Έλληνες ολιγάρχες κρίνουν ότι η ισχύς τους ξεπερνάει αυτήν των ποικιλώνυμων διεκδικήσεων των «από κάτω»…

Υπέροχο κομμάτι, δεν βρίσκετε;

…Είναι της Keny Arkana.

Για περισσότερες πληροφορίες οι γαλλομαθείς ας ανατρέξουν στην σελίδα της

Οι δε αγγλομαθείς, ας αρκεστούν στο πενιχρό άρθρο της Βικιπεδίας

Το ‘αχούρι’ μεταφέρεται ‘αχουρηδόν’ προς τον Βορρά, όπου θα ξαποστάσει για λιγουλάκι…

Πώς το λένε οι άλλοι όταν φεύγουν για ταξίδι; Πώς το γράφουνε συνήθως;

Είναι όλα έτοιμα, φεύγουμε.  

…Κάπως έτσι, έχουμε και λέμε: Η μπαταρία ξελιγώθηκε, από κάτω χάνω λάδια (και από αλλού χάνω λάδια, αλλά μην το κάνουμε θέμα), έχω ξεχάσει τα μισά πράγματα στο σπίτι, ενώ ο θερμοσίφωνας θα καίει για πάντα στου Γουδή(ώσπου να απογειωθεί ως άλλος V2 από το πατάρι μου προς άγνωστη κατέυθυνση).

Μ’ αρέσει να ταξιδεύω έτσι. Τα φερμουάρ να είναι ψιλοπαιγμένα και ν’ αφήνω στην Εθνική, μπλούζα-μπλούζα, κάλτσα-κάλτσα -να σημαδεύουν την πορεία. Ας αφήσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας πίσω… Είναι κι αυτό μία κάθαρση, δεν συμφωνείτε;

Κ α λ έ ς   Δ ι α κ ο π έ ς

Υ.Γ., γκρέγκ, όταν ανέβεις προς τα επάνω, κοίτα αριστερά-δεξιά μην έχω ξεμείνει και θέλω μάζεμα…

Στους παλιούς–πλέον–συντρόφους

Η περίοδος της χάριτος τελείωσε

Οι παλιοί θα το λέγανε: χρόνια της αθωότητας

Εσείς όμως ούτε σ’ αυτά δεν ήσασταν αθώοι.

Εν πάσει περιπτώσει όμως κάτι ήσασταν.

Που σημαίνει ότι κάτι δεν είστε

Γιατί σας βλέπω.

Τα μάτια σκοτεινιάζουν

Το χαμόγελο παγώνει.

Οι παλιοί θα το έλεγαν: τα χρόνια της αθωότητας τελείωσαν

Εγώ το λέω ότι έχει αρχίσει

στο κουκούλι της καθημερινότητά σας

η μετάλλαξή σας, από ανθρώπους σε παράσιτα.

Γόνους του μεγάλου παρασίτου.

Που καταπίνει την ζωή αυτής της χώρας

Για να χτίσει

κι άλλες βίλες

κι άλλους δρόμους

να καταναλώσει

τόνους άψυχου πλαστικού

και αρρωστημένου κρέατος

Αναζητήστε λοιπόν

Ξοδέψτε την λιγοστή άμμο που σας έμεινε

στην κλεψύδρα

Αναζητήστε

Προφάσεις, σχέδια, δικαιολογίες

να προετοιμάσετε την απόδραση

από τις ενοχές σας

Να κάνετε μία αξιοπρεπή κηδεία

στην νιότη σας